Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Μεγάλωσα και δε φοβάμαι να με αντικρίσω στον καθρέφτη. Δε με νοιάζει πια που έχω ρυτίδες. Είναι σημάδι της ζωής που κουβαλάω στις πλάτες μου, με γέλια αλλά και με πίκρες τις περισσότερες φορές. Έμαθα μέσα από αυτές όμως. Έκανα λάθη, έφαγα τα μούτρα μου σε δοκιμασίες της μοίρας, έδωσα αξία σε λάθος ανθρώπους. Έδωσα πολλά, δεν ήμουν μίζερη σε κανέναν, εφόσον η καρδιά μου τους διάλεγε. Δε ξέρω με ποιο κριτήριο γινόταν η διαλογή, όμως δε μπορούσα να της πάω κόντρα.
Πόνεσα, λύγισα αλλά ξαναστάθηκα στα πόδια μου και έψαξα να βρω τις ισορροπίες μου. Έκανα ένα ξεκαθάρισμα στους φίλους μου και σε όσους συναναστρεφόμουν και ανακάλυψα ότι σε όλη τη μάζα που είχα συλλέξει, λίγοι είναι αυτοί που αξίζουν, έχουν δοκιμαστεί και τα έχουν καταφέρει να ‘ναι δίπλα μου. Δεν κατηγορώ κανέναν για τίποτα πλέον και ούτε κάθομαι να διορθώσω κανέναν.
Ο καθένας δίνει ότι έχει μέσα του. Αν δεν έχει, δε δίνει και αυτό δεν αλλάζει, κι αν αλλάξει δε θα είναι αληθινό. Δεν ασχολούμαι πια με μικροπρέπειες. Δε λερώνω την καρδιά μου με ζήλιες και κακίες. Η ζωή είναι μικρή για να φθείρεσαι και να σπαταλάς στιγμές. Φτάνει.
Διώξε κι εσύ όποιον σου χαλάει τη διάθεση, όποιον βλέπεις ότι δε κάνει να βρίσκεται στη ζωή σου.
Κάνε ότι δεν έκανες ως τώρα. Ξεκίνα, πάλεψε για τα όνειρα που άφησες στη μέση, δοκίμασε να κάνεις κάτι που σου αρέσει και δεν τόλμησες πιο πριν. Βοήθησε όποιον το έχει ανάγκη, μοίρασε απλόχερα το χαμόγελό σου. Ίσως για κάποιον να είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει ποτέ.
Μάθε να βάζεις γερά θεμέλια στις διαπροσωπικές σου σχέσεις μιλώντας με ειλικρίνεια. Μάθε να αγαπάς και να ζεις την κάθε σου στιγμή όπως την θες. Μη σπαταλάς άλλο χρόνο σκεφτόμενος το τι θα γίνει μετά. Μη βιάζεσαι να ζήσεις ένα ονειρεμένο, αβέβαιο αύριο, χάνοντας ένα σίγουρο τώρα, που βρίσκεται στα χέρια σου.
