Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Αυτό το παιχνίδι με τις ματιές, που αδυνατώ πλέον να σε κοιτώ κατάματα, που εσύ ντρέπεσαι από την μία και από την άλλη αδιαφορείς, όλο αυτό λοιπόν, με κάνει να αισθάνομαι σαν μικρό παιδί! Είχα, για λίγο, ξεχάσει πώς είναι να είναι ένας άνθρωπος τόσο αγνός και καθαρός!
Ήρθα σε εσένα για να μου το υπενθυμίσεις και να με κάνεις να πιστέψω ξανά στον άνθρωπο! Είμαι ερωτευμένη μαζί σου, αυτό είναι κάτι πολύ δικό μου, δικό μου το συναίσθημα, εγώ πρέπει να το διαχειριστώ συνετά χωρίς να έχω πρόθεση να σε φέρνω σε δύσκολη θέση.
Αλλά να, όταν μου χαμογελάς..
Δεν ξέρω, εγώ δεν μπορώ να φέρομαι λογικά τις επόμενες ημέρες με τα χαμόγελα που μου ρίχνεις.. ένας ερωτευμένος δεν διακρίνει αν το χαμόγελο προέρχεται από αμηχανία ή επειδή με αυτό τον τρόπο μου δείχνεις κάτι λίγο, κάτι που εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκες ή σκέφτηκες ή θέλεις να αποφύγεις. Εγώ εκείνη την στιγμή που μου σκας το χαμόγελο, είμαι ευτυχισμένη!
Τα πάντα εκλογικεύονται όταν είσαι ερωτευμένος!
Τα πάντα συγχωρούνται όταν είσαι ερωτευμένος! Συγχώρεσέ με, λοιπόν.
Το χαμόγελό σου… Ο παράδεισός μου!
