Γράφει η Σοφία Δέδε.
“Ευχαριστώ που μπήκες στην ζωή μου”, έγραψε.
Δευτερόλεπτα αργότερα ακούστηκε ήχος εισερχόμενου μηνύματος.
“Ξέρεις το μυστικό της ευτυχίας, ξέρεις να ευγνωμονείς!” της απάντησε.
Σκέψεις.. Σκέψεις… Σκεψεις.
Ευγνωμοσύνη ναι, απέναντι σε ποιους όμως;
Απέναντι στην ίδια μας την ζωή, στο ίδιο μας τον εαυτό και σε όλους εκείνους που μοιράζονται το ταξίδι αυτό μαζί μας.
Ευγνωμοσύνη ακόμα και για τα πιο σκληρά μαθήματα που μπορεί να πήραμε ή να πάρουμε απο την ζωή.
Ευγνωμοσύνη ακόμα και σε αυτούς που εκμεταλλεύτηκαν την αδυναμία μας.
Ευγνωμοσύνη για όλα τα καλά ή τα κακά που ήταν κάποτε επιλογές μας.
Τι νόημα έχει να γυρνάμε όλο αχαριστία και να κοιτάζουμε την ίδια μας την ζωή;
Η πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω μας δεν μπαίνει καν στον κόπο να σκεφτεί πόσο τυχεροί είναι με την ζωή που κάνουν.
Έχουν προβλήματα με την δουλειά τους, το σύντροφο τους, το παιδί τους, τους γονείς τους, τους φίλους τους. Δεν μπορούν να είναι ευχαριστημένοι, ευτυχισμένοι.
Τα γράφω αυτά και κάποια γελάει.
Δεν θυμάσαι;
Θυμάμαι τις φορές που υπήρξα αχάριστη. Δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ τίποτα. Τα έβαζα με την ίδια μου την ζωή, με τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου.
Όλοι και όλα μου έφταιγαν. Ήταν πιο εύκολο για μένα να παραπονιέμαι και να κατηγορώ τους άλλους που δεν με κάνουν ευτυχισμένη.
Εκείνο το πρωινό το θυμάμαι ακόμα. Θυμάμαι που ξύπνησα και φώναξα:
Όχι! Όχι!
Δεν θα προστεθώ στον μακρύ κατάλογο των μίζερων και αχάριστων ανθρώπων!
Δεν θα είμαι μια από αυτούς!
Δεν το αξίζω και πολύ περισσότερο δεν οφείλω κάτι τέτοιο στον εαυτό μου!
Έχω μια ζωή πολύτιμη και είμαι τυχερή που την έχω.
Όλα τα άλλα είναι μικρής και δευτερεύουσας σημασίας.
Όλοι μπορούμε να φανταστούμε μια ζωή τέλεια, ιδανική, φανταστική!!
Το δύσκολο είναι να συμβιβαστούμε με την ζωή που έχουμε.
Ο συμβιβασμός αυτός φυσικά, δεν έχει να κάνει με την παραίτηση, έχει να κάνει κυρίως με την αναγνώριση μιας αλλαγής, χωρίς να ανυπομονούμε να γίνει κάτι διαφορετικό απο αυτό που έχουμε.
Να είμαστε ευγνώμονες προς την ζωή που είναι ικανή και προσπαθεί μέσα απο την καθημερινότητα και τις επιλογές μας να δημιουργήσει αυτό που ακολουθεί, αυτό που αξίζουμε.
Ευχαριστώ…
LoveLetters
