Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Μου ζήτησαν που λες, να σε συστήσω κι εκτός από το όνομά σου, δεν ήξερα τι άλλο να πω. Με ποια ιδιότητα να σε συστήσω;
Φίλη; Κολλητή; Οικογένεια; Ερωμένη; Εχθρός; Τιμωρία; Απωθημένο; Έρωτας;
Πώς να σε συστήσω, όταν ούτε κι εγώ κατάλαβα ποτέ ποια είσαι για εμένα.
Τις νύχτες χανόμασταν σε φιλιά, αγγίγματα, στιγμές πάθους και πόθου και μέχρι να ξημερώσει, ήμασταν δυο ξένοι, δυο φίλοι, δυο περαστικοί.
Και μέχρι την επόμενη νύχτα που θα χανόμασταν ο ένας μέσα στον άλλο, παίρναμε όλους τους ρόλους, όλες τις μορφές, όλες τις μάσκες.
Σκηνοθέτες και πρωταγωνιστές της ταινίας μας. Αποτυχημένοι κομπάρσοι μιας κανονικότητας ξεχασμένης από καιρό.
Ένα “σε θέλω”, αρκούσε πάντα για να αφήσουμε τους πάντες και τα πάντα. Για ένα “μου λείπεις”, δεν διστάζαμε να βάλουμε φωτιά στη ζωή μας και στις ζωές των γύρω μας, χωρίς ποτέ να μετρήσουμε τις συνέπειες.
Ούτε κι εγώ κατάλαβα ποτέ ποια είσαι για εμένα.
Γυναίκα μου, άνθρωπός μου, ανάσα μου..
Διαλέξτε όποιο θέλετε. Ούτως ή άλλως δεν θα καταλάβετε ποτέ.
