Γράφει η Ράνια Σταθάκη
Τα «όταν θα» μας είναι όσα δεν ποθήσαμε ή δε μας πόθησαν αρκετά. Κάθε φορά που το «όταν» μπαίνει μπροστά, είναι σαν να αφήνουμε τη ζωή να περιμένει. Σαν να υποσχόμαστε στο αύριο αυτά που δεν τολμήσαμε σήμερα. Κι όμως, τι ειρωνεία, ε; Αυτά τα «όταν θα» δεν έρχονται ποτέ. Ή μάλλον, έρχονται, αλλά πάντα αργοπορημένα, όταν πια δεν έχουν καμία σημασία.
Είναι οι στιγμές που ήθελες να αγγίξεις, αλλά κράτησες τα χέρια σου πίσω. Οι λέξεις που κόλλησαν στον λαιμό σου και ποτέ δεν είπες. Οι άνθρωποι που κοίταξες βαθιά στα μάτια, αλλά φοβήθηκες να τους πεις πόσο τους θέλεις. Αυτά τα «όταν θα» δεν είναι τίποτε άλλο από φαντάσματα. Αναμνήσεις μιας ζωής που δεν έζησες.
Αλλά η ζωή, ξέρεις, δεν περιμένει. Δεν σου χρωστάει τίποτα. Αν θες να ζήσεις, πρέπει να την αρπάξεις τώρα, αυτή τη στιγμή. Γιατί τα «όταν θα» είναι όνειρα που χάθηκαν. Είναι άνθρωποι που περπάτησαν δίπλα σου, αλλά δεν έμειναν. Είναι όσα δεν ποθήσαμε αρκετά ή δεν μας πόθησαν όσο έπρεπε.
Κι όμως, δεν είναι αργά. Όσο αναπνέεις, έχεις χρόνο να σπάσεις αυτό το μοτίβο. Να πεις εκείνο το «θέλω» χωρίς φόβο. Να κάνεις το βήμα που πάντα ανέβαλλες. Γιατί αν δεν ρισκάρεις, αν δεν διεκδικήσεις, η ζωή θα γεμίσει μόνο με «όταν θα». Και αυτά δεν φτάνουν για να γεμίσουν μια ψυχή.
Γι’ αυτό σου λέω, μην αφήνεις τα «όταν θα» να σε στοιχειώνουν. Γίνε εσύ το «τώρα» που αλλάζει την ιστορία σου. Γίνε ο άνθρωπος που ποθεί και διεκδικεί. Γιατί, στο τέλος, μόνο τα «τώρα» μετράνε. Τα «όταν θα» είναι απλά χαμένες ευκαιρίες.
