Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Σου έχουν πει κι εσένα, έτσι δεν είναι;
«Τι να τα κάνεις τα λόγια; Οι πράξεις μετράνε.»
«Όποιος αγαπάει, δεν το λέει. Το δείχνει.»
«Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.»
Συμφωνώ. Σε ένα σημείο.
Γιατί ναι, οι πράξεις έχουν σημασία. Αν δεν συνοδεύονται από συνέπεια, τότε τα λόγια είναι απλά ήχοι στον αέρα.
Αλλά να σου πω κάτι;
Όταν κάτι είναι αληθινό, δεν το κρύβεις.
Δεν φοβάσαι να το πεις, δεν το κρατάς για τον εαυτό σου, δεν το θεωρείς αυτονόητο.
Γιατί τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Ούτε το «σε θέλω». Ούτε το «μου λείπεις». Ούτε το «δεν μπορώ χωρίς εσένα».
Δεν είναι όλα πράξεις.
Κάποια πράγματα πρέπει να τα ακούς.
Να ακούς πως είσαι σημαντική. Πως κάποιος σε σκέφτεται. Πως δεν είσαι απλά μια παρουσία στη ζωή του, αλλά ένα κομμάτι της που δεν θέλει να χάσει.
Γιατί, ξέρεις τι γίνεται όταν κάποιος σταματάει να μιλάει;
Σταματάς κι εσύ να νιώθεις.
Και το συναίσθημα, αν το αφήσεις να μένει κλεισμένο, κάποτε σβήνει.
Οπότε μην ακούς αυτούς που λένε πως τα λόγια είναι περιττά.
Τα μεγάλα λόγια χωρίς πράξεις, ναι, είναι φθηνά.
Αλλά τα αληθινά λόγια, αυτά που βγαίνουν αυθόρμητα, αυτά που ειπώθηκαν χωρίς εγωισμό, αυτά που δεν έχουν σκοπό να εντυπωσιάσουν, ποτέ δεν είναι περιττά.
Γιατί όταν νιώθεις κάτι, το λες.
Και όταν το ακούς, δεν το ξεχνάς.
