Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Λόγια που δεν έγιναν ποτέ πράξη. Υποσχέσεις που μείνανε υποσχέσεις.
Εμείς που κάπου χαθήκαμε, η ζωή που κάπως αλλιώς μας τα έφερε. Δικαιολογίες και ψέματα για να καλύψουμε τη δική μας δειλία, το πόσο δειλοί φανήκαμε απέναντι από τα συναισθήματα μας. Δεν τολμήσαμε αυτό έφταιγε, αλλά εμείς πάλι κάτι βρήκαμε να πούμε για να μην παραδεχτούμε την αλήθεια μας.
Όλα έχουν αλλάξει πια και τίποτα δεν σε θυμίζει στα καθημερινά μου, μία ανάμνηση έμεινες, ένα κάποιος κάπου κάποτε είσαι πλέον, τίποτα παραπάνω τίποτα λιγότερο.
Δε με πονάς πια. Έμαθα να αντέχω την απουσία σου, να ζω χωρίς εσένα και ας με τσάκιζε αυτό στην αρχή πλέον έμαθα να προσαρμόζομαι, να βάζω τη λογική πάνω από όλα και όλους, να μην πηγαίνω με την καρδιά γιατί αυτή μόνο σε λάθη και σε πόνο με οδηγεί, να τα ζυγιάζω όλα πριν πράξω, να φιλτράρω τα λόγια μου και ίσως να ζω και κάπως συντηρητικά σε σχέση με το πριν.
Ναι, θα μου πεις δεν ήμουν έτσι παλιά θα μου πεις ότι άλλαξα αλλά έτσι είμαι πιο χαρούμενη, πιο ήρεμη, έτσι με αγαπώ περισσότερο. Γιατί τώρα βάζω πάνω από όλα εμένα και κανέναν άλλον, γιατί κάποτε έκανα το αντίθετο και έφαγα τα μούτρα μου και διέλυσα την καρδιά μου και τώρα δεν είμαι ίδια πια και αν με ρωτάς μου αρέσω περισσότερο έτσι!
