Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Στη ζωή ας παίρνουμε γρήγορα αποφάσεις. Σωστές ή λανθασμένες, αυτές θα μας ακολουθούν πάντα. Μα δεν μας αφήνουν να βασιζόμαστε πάνω τους. Μας τραντάζουν, υπενθυμίζοντας ότι η ζωή είναι μια στιγμή χαράς, μια λύπης.
Και έπειτα περνά η μετανιωμένη πράξη, χλευάζει κοροϊδευτικά. Εκείνο το «δεν πρόλαβα» ή το άλλο «στα ’λεγα» εγώ, έχουν πάντοτε την τιμητική τους. Και μέσα στις διαπιστώσεις βρίσκουμε μια χαραμάδα ελπίδας. Τολμάει και στέκεται πεισματωμένη, μπας και περάσει το δικό της.
Δεν έχουμε το προνόμιο να φτιάχνουμε τη μοίρα μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Στα τυφλά ψάχνουμε πώς θα κάνουμε βήματα, που ή θα τσακιστούμε ή θα περάσουμε αλώβητοι απέναντι. Ή που θα ζήσουμε μια ζωάρα μες στην ευτυχία και την αγάπη ή θα κλαίμε για τα παραπάνω κι όχι μόνο.
Έτσι, οι αποφάσεις γελούν που τις φοβόμαστε. «Ας προσέχατε», λένε… «Ας μας περνάτε.» Εσείς μας μετράτε λάθος. Ντρέπεστε να περπατάτε, μήπως σας πέσουν τα βαρίδια από τα πόδια.
Κουτορνίθια; Ο καιρός περνά… Κι όταν θα τραγουδάμε τον Γιώργο, θα μας λέει: «Κάντε ό,τι γουστάρετε… γιατί εγώ…»
«Δεν πρόλαβα…»
