Γράφει η Ελένη Αράπη.
Έκθεση Ιδεών Α Λυκείου
Θεματική ενότητα: Έρωτας- Αγάπη.
Κοφτερές αλήθειες -Ο έρωτας είναι τυφώνας.
Σε παίρνει, σε παρασύρει, όρθιο σε σηκώνει και εσύ χαμογελάς, μέχρι το κεφάλι να σου σπάσει.
Αυτό είναι ο έρωτας κυρία, μου είπε ένας μαθητής μου (ετών 16).
–Ερωτεύονται οι νέοι Μιχάλη μου;
-Όχι φυσικά, ποιός τολμά στη βαρβαρότητα του έρωτα να εισέλθει, ποιός τολμά να ξεγυμνωθεί και να καραβοτσακιστεί. Γι ´ αυτό έχουν καβάντζες.
– Τι εννοείς παιδί μου;
– Καβάντζες κυρία, παρατρεχάμενες, γυναίκες, άντρες, αδιάφορο, που τους περιτριγυρίζουν και δεν τους αφήνουν να απογειωθούν άρα και να γκρεμιστούν.
Φοβούνται τα αγόρια, γι αυτό επιλέγουν πάντα κατώτερες, εμφανισιακά, πνευματικά, για να ελέγχουν το παιχνίδι. Νικητής στον έρωτα είναι αυτός που φεύγει πάντα πρώτος, απωθημένο γίνεται.
Είναι πολύ πιο εύκολο να φύγεις, όταν δεν είσαι ερωτευμένος, νιώθεις κυρίαρχος ή τουλαχιστον δεν πονάς.
Καμιά φορά πονάω που δεν πονάω.
Τα δακρυσμένα μάτια με στοιχειώνουν γιατί δεν δακρύζουν τα δικά μου.
– Κι αυτό δεν σε υποβιβάζει;
Ο άντρας ειναι φύσει κυνηγός, γιατί δεν επιλέγει το καλύτερο θήραμα; Φοβάται την ήττα;
– Οχι, δεν φοβάται, μα τρέμει μηπως το θήραμα τον κατακτήσει, μέσα του τον ρουφήξει και πάψει να υπάρχει. Γίνει αυτή, ζει, αναπνέει, ανασαίνει γι αυτή. Και αν του φύγει πώς να αντέξει τη μοναξιά του;
– Τα ίδια ισχύουν πιστεύεις και για τα κορίτσια και για τα αγόρια;
– Νομίζω ότι τα κορίτσια είναι πιο τολμηρά, ίσως να ναι και η φύση τους, αυτές γίνονται Μάνες, δεν φοβούνται, αντέχουν τον πόνο. Γι αυτό αφήνονται. Είναι επιλεκτικές, αυτές διαλέγουν.
Μα και τα αγόρια αν τύχει και μοιραία αφεθούν, χωρίς πανοπλία στον έρωτα μπουν – δεν μπορείς να ελέγχεις πάντα το παιχνίδι, μην γελιόμαστε- τότε μπορούν και να θυσιαστούν, χαρακίρι να κάνουν για τη γυναίκα που αγαπούν.
Οπωσδήποτε αν…
LoveLetters
