Γράφει η Πράξια Αρέστη
Η αγάπη κάποτε ενοχλεί.
Κάποτε μπαίνει στη ζωή των ανθρώπων σαν σίφουνας και τους τρομάζει.
Κάποτε δεν ξέρουν τι σημαίνει να τους αγαπάει κάποιος πραγματικά με ανιδιοτέλεια, χωρίς κάποιο όφελος, παρά μόνο αυτό της ανταλλαγής αγνών συναισθημάτων και αστείρευτης χαράς και ηδονής.
Κάποτε η αγάπη χάνει. Χάνει και χάνεται.
Όταν ο ένας τη δίνει απλόχερα και ο άλλος πνίγεται.
Όταν ο ένας δίνει πολύ και ο άλλος λίγο.
Όταν αυτά που δίνει ο ένας δεν είναι κατανοητά ή αποδεκτά από τον άλλο.
Η αγάπη κάποτε μοιάζει με απειλή.
Οι άνθρωποι φοβούνται να αλλάξουν αυτό που είναι, παρόλο που πρέπει για να γίνουν καλύτεροι τόσο για τον εαυτό τους, όσο και για τους άλλους.
Φοβούνται να ξεβολευτούν και να νιώσουν. Προτιμούν την ήρεμη θάλασσα που δεν οδηγεί πουθενά παρά το κύμα που σε βγάζει στη στεριά.
Μα πώς ταΐζεις την ψυχή σου, αν δεν της δώσεις αγάπη; Γεμίζεις την κοιλιά σου με φαγητό και αφήνεις την ψυχή σου άδεια. Γι’ αυτό δε νιώθεις ποτέ χορτασμένος, όσες σχέσεις κι αν έχεις, όσο σεξ κι αν κάνεις, όσα υλικά αγαθά κι αν αγοράζεις. Ξεχνάς τι χρειάζεται η ψυχή για να χαμογελά το μυαλό σου. Ξεχνάς να ταΐσεις εκείνες τις ορμόνες που σε κάνουν χαρούμενο. Να δίνεις, να παίρνεις, να νιώθεις χωρίς να σκέφτεσαι το χτες και το αύριο. Να ρισκάρεις, να μη φοβάσαι το ρίσκο, να μη φοβάσαι να ερωτευτείς.
Σκέφτομαι όλα αυτά για μας, για άλλους, για όλους κι ακόμη δεν κατάλαβα τι σε τρομάζει πιο πολύ. Το να με έχεις στη ζωή σου ή να το να μην με έχεις;
Τι σε κάνει να σκέφτεσαι ότι είμαι απειλή, ότι ξεπερνάω τα όρια, γιατί θες να με ελέγχεις;
Σε τρομάζει η αγάπη; Σε τρομάζει ο έρωτας; Σε τρομάζω που σε αγαπάω τόσο; Ίσως ο τρόπος που έμαθες να σε αγαπούν να είναι κλειστοφοβικός, να έχει ανταλλάγματα, μεγάλες εκπτώσεις στα θέλω σου και την ελευθερία σου.
Ο δικός μου τρόπος είναι απλά αυθόρμητος. Αληθινός, αθώος, αγνός. Δεν περιμένει τίποτα. δεν έχει στόχους. Δεν επιζητά κάτι. Ζει στο τώρα, στην κάθε στιγμή που μιλάμε, που κοιταζόμαστε, που ανταλλάζουμε μηνύματα, που τσακωνόμαστε, που γελάμε. Θέλει μόνο να σε βλέπει να χαμογελάς. Να χαμογελάς και να χορταίνει η ψυχή μου.
Να νιώθω, να σε νιώθω. Αυτό είναι το μόνο που κερδίζω.
Και είναι τόσο σημαντικό να σε έχω στη ζωή μου όσο νιώθεις ότι είναι. Κι αυτό είναι απλά ο έρωτας. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
