Γράφει η Βάσω Θεοδωρίδου
Ακόμα και ένα άτομο να βρεις στη ζωή σου να σε συναισθάνεται είσαι τυχερός. Σπανίζουν αυτοί οι άνθρωποι και εσύ πρέπει να είσαι χαρούμενος και ευγνώμων που βρέθηκε στο διάβα σου έστω και ένας, κάποιοι δε βρίσκουν ποτέ.
Οι περισσότεροι στη ζωή κυνηγάνε το συμφέρον τους και πώς οι ίδιοι θα καταφέρουν να αποκτήσουν περισσότερα χωρίς να ενδιαφέρονται για κανέναν άλλον εκτός από τον ίδιο τους τον εαυτό φυσικά.
Πληγώνουν ανθρώπους δίπλα τους που τους αγαπάνε, πατάνε επί πτωμάτων και φτιάχνουν σενάρια με το μυαλό τους ώστε να δικαιολογούν αυτόν τον παρτακισμό και την εγωμανία τους. Δεν μπορούν να καταλάβουν τι κάνουν, δεν ασχολούνται με το αν κάνουν λάθη και πώς να τα αντιμετωπίσουν. Βλέπουν μόνο το εγώ τους, τις απόψεις τους, τα θέλω τους.
Όλα νομίζουν ότι περιστρέφονται γύρω από αυτούς και αυτοί είναι πάντα σωστοί, πάντα δίκαιοι, πάντα καλοί, πάντα πρόσχαροι. Τρέφονται από το εγώ τούς και τίποτα άλλο δεν έχει πραγματική αξία γι’αυτούς.
Σ’ έναν κόσμο, λοιπόν, όπου οι περισσότεροι νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους είναι δύσκολο να βρεις κάποιον να σε νοιάζεται αληθινά, να σε αγαπάει ανιδιοτελώς, να σε ακούει και να είναι εκεί για σένα ακόμα και τις στιγμές που δε θες κανέναν, ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν κρίνουν, δε σου μιλάνε άσχημα, ούτε προσπαθούν σε ρίξουν για ανέβουν εκείνοι. Αυτοί οι άνθρωποι είναι σπάνιοι, μοναδικοί και ξεχωριστοί. Δεν τους βρίσκεις εύκολα. Όλοι κρύβονται πίσω από τα προσωπεία τους και κάνουν τους καλούς και τους χαρούμενους.
Οι αληθινοί άνθρωποι είναι πραγματικά είδος προς εξαφάνιση στις μέρες μας και είναι τύχη να γνωρίζεις έναν τέτοιο.
Είμαι τυχερή που γνώρισα έναν σαν και εσένα!
