Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Δεν πιστεύω στην μοίρα, τίποτα δεν είναι μοιραίο και τυχαίο.
Την τύχη μας την φτιάχνουμε εμείς με τις επιλογές μας.
Εντάξει συναντάμε στον δρόμο μας κάποιους ανθρώπους που είναι μοιραίο να τους συναντήσουμε.
Αλλά κανείς δεν μας βάζει το μαχαίρι στο λαιμό για να τους επιλέξουμε στο κάδρο των ανθρώπων που μας απαρτίζουν.
Τους επιλέγουμε εμείς, γιατί έτσι γουστάρουμε.
Κι αν λέω κι αν δεν μας κάνουν στο χέρι μας είναι να τους αφήσουμε να συνεχίσουν τον δρόμο μόνοι τους.
Κάποτε κάποιος μου είπε ότι θα συνεχίσει να είναι μαζί μου ”αν και εφόσον το επιθυμεί”.
Κι εγώ, σαν μαλάκας και καψούρα που ήμουν τον ξανά δέχτηκα.
Ε δεν μου φταίει η μοίρα σε τίποτα.
Αντί να τον στείλω στο διάολο τον ξανά δέχτηκα και μετά με είχε του χεριού του.
Δεν ήταν τίποτα τυχαίο ή μοιραίο, επιλογή λέγεται.
Το καλύτερο απ’ όλα είναι να επιλέγουμε ανθρώπους που είναι άξιοι να σταθούν δίπλα μας κι όχι τον κάθε έναν τυχάρπαστο.
Σκοπός είναι να έχουμε δίπλα μας ανθρώπους που να γνωρίζουν την αξία μας και σύμφωνα μ’ αυτήν να μας συμπεριφέρονται όπως πρέπει.
Τώρα τι να το κάνω αν έχω επιλέξει τον κάθε έναν μαλάκα που μου συμπεριφέρεται σαν σκουπίδι;
Δεν είναι τυχαίο αυτό, ούτε μοιραίο.
Η ζωή πάντα μας στέλνει στον δρόμο μας κάποιους για να μας δώσει τα μαθήματά που πρέπει.
Τώρα αν αντί να μάθω κάτι και να φύγω, μένω, δεν μας φταίει η ζωή και η τύχη μας, αλλά εμείς και οι επιλογές μας.
Τίποτα δεν είναι τυχαίο στην ζωή.
Την τύχη μας εμείς την φτιάχνουμε με τις καταστάσεις που επιλέγουμε να συμπορευτούμε.
Ακόμη και αυτά που γίνονται εν ερήμην μας, ακόμη και γι’ αυτά εμείς φταίμε, γιατί κρατάμε δίπλα μας ανθρώπους που δεν μας αξίζουν.
Όχι, δεν γίνονται όλα για κάποιο λόγο. Την τύχη σου τη φτιάχνεις εσύ.
Είμαστε οι επιλογές μας.
Γι’ αυτό πρόσεχε που δίνεις έστω και ένα μικρό κομματάκι απ’ την ψυχή σου.
Πρόσεχε που δίνεις το ενδιαφέρον και την αγάπη σου.
Πρόσεχε που δίνεις τον εαυτό σου!
