Γράφει η Λιάνα
Και πώς να πάψεις να αισθάνεσαι; Πώς να βρεις τρόπο να κλειδώσεις την καρδιά σου; Τόσα χρόνια, αυτό που έμαθες είναι να δίνεις και να νιώθεις κι αυτό δεν έχει φρένο. Δεν ελέγχεται με αυστηρές λογικές και κριτική.
Όσο πόνο κι αν ένιωσες, όση απογοήτευση ή προδοσία κι αν γέμισε η ψυχή σου, αν έχεις μάθει να είσαι αληθινός, μια φωτιά πάντα σιγοκαίει μέσα σου, που είναι πάντα έτοιμη να σου δώσει δύναμη να ξαναρχίσεις και να ξαναπιστέψεις.
Μαγικοί τρόποι να αλλάξει ένας άνθρωπος δεν υπάρχουν. Κι αν στα λόγια προσπαθείς να είσαι σκληρός κι απρόσιτος, η ανάγκη του να μένεις ζωντανός προσφέροντας είναι πάντα παρούσα.
Και στην τελική η ζωή γίνεται πιο εύκολη όταν υπάρχει κάπου μια αγκαλιά, όταν πλημμυρίζεις απ’ αυτή τη ζεστασιά, που μόνο ένας άλλος άνθρωπος μπορεί να σου χαρίσει. Όταν γεμίζει η σκέψη σου λόγια κι αισθήσεις, που όσο κι αν είναι οικεία, πάντα οδηγούν το μυαλό σου σ’ ένα αγαπημένο ταξίδι.
Τι κι αν φοβάσαι; Τι κι αν διστάζεις να δεχτείς την αλήθεια; Το μόνο που δεν μπορείς να σταματήσεις είναι το νοιάξιμο, αυτή τη μοναδική εμπειρία, που σε κάνει να αποζητάς όλο και περισσότερες στιγμές ζωής.
Γι αυτό μην παλεύεις με τον εαυτό σου. Μην τον γεμίζεις ενοχές και άγχος, επειδή έμεινες αυθεντικός. Επειδή σε μια εποχή που όλοι θέλουν να παίρνουν, εσύ επιμένεις να πιστεύεις πως το “δίνω” είναι μια λέξη που κρύβει τεράστιο νόημα και απίστευτη ουσία, που λίγοι κατανοούν.
Ζήσε λοιπόν κι αγνόησε αναστολές και φαντάσματα. Μεγάλωσες πια και πρέπει να το παραδεχτείς. Είναι προτιμότερο το ρίσκο και οι γεμάτες ανάσες ώρες, παρά η αδράνεια και η άρνηση. Το ξέρεις πια καλά. Ο παράδεισος κι η κόλαση σου είναι πάντα, από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου, δημιουργήματα μιας ασταμάτητης και αστείρευτης ανάγκης να βιώνεις τα πάντα αληθινά, έξω από όρια, κανόνες και πρέπει…
