Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Τι με μπερδεύεις εμένα με την ψευτιά σου;
Νομίζεις ότι επειδή είμαι καλή, είμαι και χαζή;
Καμία σχέση μάγκα μου.
Όταν λοιπόν εσύ πήγαινες, εγώ είχα ήδη γυρίσει, είχα στρώσει και τραπέζι και έτρωγα.
Δεν έχω I.Q. ραδικιού να ξέρεις.
Αλλά μάλλον αυτό έχεις συνηθίσει, γι’ αυτό και τόσα ψέματα.
Νομίζεις ότι δεν καταλαβαίνουμε.
Μωρέ δεν θέλω να στο χαλάσω το ροζ συννεφάκι.
Μην βλέπεις που δεν απαντάω, κάποια στιγμή που θα θέλω θα σου απαντήσω καταλλήλως και ανυπερθέτως.
Και η αλήθεια μου θα σου τρυπήσει την μπέσα.
Αυτήν που δεν έχεις όταν μου μιλάς.
Γιατί αν είχες μπέσα θα καταλάβαινες περί τίνος πρόκειται.
Θα καταλάβαινες ότι δεν μπορείς να δουλεύεις μια γυναίκα των κυβικών μου.
Πολλά μποφόρ σήκωσες και άντε πάλι να τα μαζέψω και να τα καταπιώ.
Και μην νομίζεις πάλι ότι χαλαλίζω το σάλιο μου τόσο εύκολα.
Θα το χρειαστώ κάποια στιγμή για να σε οικτίρω.
Μαλακά όπως το βαμβάκι, απαλά σαν πούπουλο.
Γιατί είμαι και του σαλονιού και του λιμανιού.
Κι άμα λάχει βρίζω κιόλας.
Με είδες καλή και δεν το πιστεύεις, αλλά με τα συντρίμμια σου εγώ δεν μπλέκω, έχω τα δικά μου και μου αρκούν.
Το έργο το έχουμε δει.
Με ακριβό εισιτήριο, με φτασμένους ηθοποιούς.
Τι σε κάνει να νομίζεις ότι ένα φτηνό θεατράκι με κομπάρσους θα μας κρατήσει σε εγρήγορση;
Έχουμε πληρώσει πολλά στο θέατρο του Καραγκιόζη και τα φτηνά εισιτήρια στον εξώστη μας πληγώνουν την μούρη.
Δεν θέλουμε να δούμε άλλο ρε.
Πάρε λοιπόν το φτηνό σου θεατράκι και παίξ’ το εκεί που σε παίρνει.
Όχι εδώ που κι αν έχουμε δει και δει παραστάσεις.
Εγώ πλέον δεν μιλάω, γιατί αγοράζω εισιτήρια.
Κι όταν έρθει η ώρα να κάνω ταμείο, θα πάει ο καθείς στον πάγκο του.
Για την ώρα υπομονή, δεν έχει έρθει η ώρα σου ακόμη.
Έχω ακόμη λίγα ψιλά στην τσέπη και αγοράζω.
Όσοι με ξέρουν, ξέρουν ότι είμαι και τρελή, αυτό που θα διαπιστώσεις σε λίγο καιρό που θα έρθει και η σειρά σου.
