Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Ένα γιατί αιωρείται στο κενό. Στο κενό των ματιών μας, κάθε φορά που τα βλέμματά μας συναντιούνται.
Έφυγες πριν καλά καλά ολοκληρώσουμε το δικό μας κεφάλαιο.
Έφυγα γιατί δεν είχα το κουράγιο να αρχίσω τις ερωτήσεις, τις απορίες που είχα για την φυγή σου.
Και πλέον με βλέπεις στον δρόμο σαν μία γνώριμη από τα παλιά.
Και πλέον κάθε φορά που σε πετυχαίνω στους δρόμους, το βλέμμα μου διαπερνά κάθε σου πόντο. Το νιώθεις, το αισθάνεσαι.
Μα μέχρι εκεί, καμία κίνηση δεν κάνεις να έρθεις κοντά μου.
Τί όμορφα που θα ήταν να είμαστε πάντα μαζί… αυτή η πρόταση ξεσπά μέσα μου σαν αστραπή. Και θέλει να βγει με δύναμη και τα χείλη μου να ουρλιάξουν, τί όμορφα που θα ήταν να είμαστε πάντα μαζί.
Φοράς πάντα εκείνο το σέξυ παλτό και απομακρύνεσαι.
Αντίο όνειρα, αντίο αγαπημένε.
Ο Θεός ξέρει τί κάνει.
Ας ηρεμήσουν οι επιθυμίες μου γιατί το ζόρι της απουσίας σου δεν αντέχεται.
Ας ηρεμήσουν τα μέσα μου πια..
Αντίο αγαπημένε.
