Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κοίτα γύρω μας τι γίνεται γαμώτο!
Χαλάσματα παντού, γκρεμισμένα όνειρα κι επιθυμίες ετοιμόρροπες στο πρώτο φύσημα του ανέμου.
Δες μέσα μας τι γίνεται ματάκια μου!
Φόβος και σιωπή. Πονάει η ψυχή από τα τραύματα του παρελθόντος και δεν σαλεύει ρούπι, μπας και βγει λιγάκι απ΄ το καβούκι της.
Συνήθισε η ψυχή μας στην ασφάλεια του τίποτα και του καθόλου. Τρομάζει η ψυχή μας στο καινούριο, από φόβο, μην της βγει σαν το παλιό που την σακάτεψε και κάνει παζάρια συνεχώς με την σιωπή και τον εγωισμό.
Δες έναν κόσμο, κι απ΄ έξω μας και από μέσα μας που δεν αντέχεται, ούτε από σένα, ούτε κι από μένα!
Δες έναν κόσμο απόκοσμο που μας περιβάλει, απάνθρωπο, μουντό, αδιάφορο κι ανούσιο.
Τι λες, θα τον αφήσουμε έτσι ετούτον εδώ τον κόσμο;
Τι λες, τα έχεις τα κότσια να πάμε να τον φτιάξουμε και πάλι από την αρχή;
Πάμε να βγούμε από τα καβούκια μας;
Πάμε να ενδώσουμε στα πιο μεγάλα θέλω μας;
Πάμε να ενώσουμε τα χρώματα μας και να το διώξουμε το μαύρο;
Πες! Πάμε να φτιάξουμε έναν κόσμο ξανά από την αρχή;
Εγώ θα βάλω το κόκκινο μου κι εσύ θα βάλεις το λευκό σου να γίνει μια ομορφιά.
Εγώ θα διώξω τους φόβους τους δικού σου, κι εσύ, το μόνο που σου ζητάω, είναι να μην μου φτιάξεις νέους φόβους.
Εγώ θα γίνω η αγκαλιά σου, κι εσένα ένα πράγμα σου ζητάω να προσέξεις, μην την γεμίσεις με αγκάθια.
Εγώ θα βάλω το ταξίδι κι εσύ θα είσαι ο προορισμός μου ο οριστικός κι ο τελευταίος μου.
Πάμε να φτιάξουμε έναν κόσμο από την αρχή, όμως ετούτη την φορά να τον φτιάξουμε μαζί κι όχι ο κάθε ένας μόνος. Έναν κόσμο στα μέτρα και των δυο, κι όχι κάτι που θα βούλεται μονάχα ο ένας. Έναν κόσμο που θα υποχωρούμε κι οι δυο, όχι από δειλία, μα από νιάξιμο, από αγάπη κι από σεβασμό.
Εσύ θα μου λες πως μ΄ αγαπάς, μα θα το εννοείς, κι ύστερα εγώ θα σε λατρέψω.
Εσύ θα μου λες πως με πιστεύεις, όχι με λόγια όμως, τα χόρτασα τα λόγια από τους άλλους, κι εγώ θα σου δώσω χίλιους λόγους για να με πιστέψεις κι άλλο.
Εσύ θα μου μιλάς για έρωτα, που θα είναι έρωτας όμως κι όχι πήδημα φτηνό, κι εγώ μετά θα σου “πηδάω” το μυαλό ανελέητα.
Πάμε στολίδι μου να φτιάξουμε έναν κόσμο από την αρχή ανταμωμένοι, γιατί μονάχος μου δεν θα τα καταφέρω!
Κανένα θαύμα δεν γίνηκε από μόνο του, μα δυο μαζί, αν θέλουν, μπορούνε να το κάνουν.
Γιατί έτσι ομορφαίνει ο κόσμος μάτια μου, πιασμένοι δυο άνθρωποι χέρι χέρι. Έτσι, σου λέω, όταν έχει έναν τόπο, που λέγεται αγκαλιά, η ψυχή να πάει να ξαποστάσει, φεύγει η ασχήμια και γίνεται ο κόσμος όμορφος κι αλλιώτικος.
Μόνο έτσι αλλάζει ο κόσμος τελικά αγάπη μου, όταν το “μόνος μου” γίνεται “μαζί”, κι όταν “εμείς” νικάει το “εγώ”.
Πάμε να φτιάξουμε έναν κόσμο από την αρχή;
