Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην μπαίνεις αν δεν αντέχεις. Μην πλησιάζεις αν δεν ξέρεις να κολυμπάς.
Γιατί εδώ δεν έχει ρηχά νερά. Εδώ δεν έχει ασφαλείς ακτές και εύκολες διαδρομές. Έχει κύματα που σε καταπίνουν, φουρτούνες που σε δοκιμάζουν, άνεμους που σε διαλύουν.
Οι έρωτες είναι σαν τις αγριεμένες θάλασσες. Σου υπόσχονται τα πάντα, αλλά δεν σου εγγυώνται τίποτα.
Είναι για εκείνους που δεν φοβούνται να χαθούν.
Για εκείνους που ξέρουν πως όταν πέσεις μέσα, δεν υπάρχει επιστροφή.
Μην τολμήσεις να μπεις αν το μόνο που θες είναι μια βόλτα. Μην μπεις αν σκοπεύεις να φύγεις μόλις δυσκολέψουν τα πράγματα. Μην μπεις αν δεν έχεις το στομάχι να παλέψεις με τα κύματα.
Γιατί εδώ, ή αντέχεις ή πνίγεσαι.
Οι περαστικοί δεν αντέχουν. Φεύγουν. Κι αφήνουν πίσω τους ναυάγια.
Μα όσοι ανήκουν εδώ… όσοι γεννήθηκαν για τέτοιες θάλασσες…
Μένουν.
Και ζουν για να χαραχτεί στη μνήμη τους, η ιστορία.
