Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Οι άνθρωποι της ζωής σου. Εκείνοι που μπαίνουν μέσα της χωρίς να σου ζητήσουν άδεια, χωρίς να φέρουν μαζί τους οδηγίες χρήσεως. Δεν έχουν εγχειρίδια, ούτε εγγυήσεις. Και ξέρεις γιατί; Γιατί δεν τα χρειάζονται. Έρχονται για να μείνουν. Όχι για λίγο, όχι για όσο βολεύει, αλλά για πάντα.
Δεν εμφανίζονται όταν όλα κυλούν ομαλά. Όχι. Έρχονται όταν όλα γύρω μοιάζουν με πεδίο μάχης. Όταν το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια σου και εσύ παλεύεις να κρατηθείς όρθιος. Τότε είναι που αυτοί οι άνθρωποι φτάνουν. Σαν από μηχανής θεοί, χωρίς να φοράνε μανδύες. Με τις δικές τους ατέλειες, τις δικές τους πληγές, μα με μια αλήθεια που δεν μπορείς να αγνοήσεις.
Δεν τους βρίσκεις στα εύκολα. Τους ξεχωρίζεις στα δύσκολα. Είναι αυτοί που δεν φεύγουν όταν η ζωή σου γίνεται άνω-κάτω. Δεν κάθονται στην άκρη, περιμένοντας να αποφασίσεις αν τους χρειάζεσαι. Είναι εκεί, δίπλα σου. Όχι για να σε σώσουν, αλλά για να σου θυμίσουν πως δεν είσαι μόνος. Για να σου δείξουν πως, ακόμη κι όταν όλα καταρρέουν, υπάρχει κάποιος που μένει.
Δεν χρειάζονται πολλά. Δεν ψάχνουν εξηγήσεις, ούτε απαιτούν αποδείξεις. Σε δέχονται όπως είσαι. Με τα λάθη σου, τις αδυναμίες σου, τις πιο σκοτεινές σου στιγμές. Σε κάνουν να νιώθεις πως δεν χρειάζεται να φοράς μάσκες, ούτε να απολογείσαι. Και το πιο συγκλονιστικό; Δεν σε ρωτούν «πώς» να σε αγαπήσουν. Το κάνουν, έτσι απλά. Τόσο απλά, που το κάνουν να μοιάζει εύκολο.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι. Δεν τους βλέπεις με μια λάμψη ιδανικού. Είναι όμως οι δικοί σου άνθρωποι. Αυτοί που γεμίζουν το κενό όταν όλα μέσα σου μοιάζουν άδεια. Σου μαθαίνουν τι σημαίνει να μοιράζεσαι, να στηρίζεσαι, να εμπιστεύεσαι.
Μην τους αφήσεις να φύγουν. Κράτα τους κοντά σου, γιατί τέτοιοι άνθρωποι δεν εμφανίζονται κάθε μέρα. Είναι σπάνιοι. Και όταν τους βρεις, γίνονται το «πάντα» που ποτέ δεν πίστευες ότι υπάρχει.
