Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ας μιλήσουμε λίγο για φίλους. Όχι για όλους, μα γι’ αυτούς που κατάφεραν να μπουν στην ψυχή σου και να γίνουν οικογένειά σου. Είναι άνθρωποι που σε ξέρουν από την καλή και από την ανάποδη και που μαζί τους έχεις περάσει και μοιραστεί πολλά.
Δεν χρειάζεται να ταιριάζουν πάντα οι κοσμοθεωρίες σας. Πολλές φορές μπορεί να είστε και εκ διαμέτρου αντίθετοι σαν χαρακτήρες. Αυτό που μετρά, όμως, είναι ότι όταν ο ένας χρειάζεται τον άλλον, εκείνος είναι εκεί, όχι από υποχρέωση αλλά από ανάγκη. Αισθάνεσαι την ανάγκη να είσαι δίπλα στον φίλο σου στα καλά και στα άσχημα, όσες δυσκολίες κι αν έχεις. Αυτό είναι που καθιστά τη φιλία άδολη και ανιδιοτελή.
Βέβαια, δεν αντιλαμβάνονται όλοι τη φιλία με τον ίδιο τρόπο. Αυτό κυρίως θα το δεις στα δύσκολα. Ποιος απαντά άμεσα στις κλήσεις σου, όχι γιατί δεν έχει τίποτα καλύτερο να κάνει, μα για να σου δείξει πόσο σε υπολογίζει.
Όταν χρειάζεσαι τον φίλο και εκείνος σκέφτεται «έλα μωρέ, θα απαντήσω μόλις μπορέσω. Δεν θα είναι κάτι επείγον», σημαίνει ότι δεν είναι «δικός σου άνθρωπος». Πολλές φορές αρκούν λίγα δευτερόλεπτα για να διαπιστώσεις αν μια κατάσταση είναι επείγουσα ή όχι, όσο κι αν σε πνίγουν οι υποχρεώσεις.
Το να μην μπορείς να βοηθήσεις άμεσα, να ζητήσεις συγγνώμη και να πάρεις αργότερα είναι ανθρώπινο και θεμιτό. Το να αγνοήσεις, όμως, ένα μήνυμα ή ένα τηλέφωνο δείχνει πόσο εκτιμάς τον φίλο σου.
Γι’ αυτό γεμίσαμε από τους «χαθήκαμε, να κανονίσουμε καφέ» και χάνουμε τους «πήρα να μάθω τι κάνεις. Θέλω να σε δω!».
Εννοείται ότι οι φίλοι από τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δεν είναι πραγματικοί φίλοι. Ενδεχομένως να μπορείς να πιεις καφέ μαζί τους, αλλά είναι δύσκολο να είναι πραγματικά δίπλα σου στη χαρά ή στη λύπη σου.
Το σημαντικότερο το αφήνω για το τέλος.
Τη φιλία τη νιώθεις. Ο καθένας ξέρει ποιοι είναι οι άνθρωποί του και ποιοι απλώς γνωστοί. Στη φιλία, όπως και στην αγάπη, αν αναγκαστείς να ζητήσεις το αυτονόητο, χάνεται η αξία της.
Πάντα.
