Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Όλα ή τίποτα φίλε μου. Με τα μισαδάκια δεν έγινε ποτέ εκείνος ο έρωτας που γράφτηκε στις ταινίες, στα παραμύθια, στα όνειρά μας. Πας και σκορπίζεσαι σε αγάπες μόνο και μόνο για να μη μείνεις μόνος και χάνεις τον έρωτα που περνάει δίπλα σου, σε ακουμπάει και τσουτσουριάζει το μέσα σου, το έξω σου, μέχρι και τη βλεφαρίδα σου. Τι να λέμε τώρα…
Άσε με ντε που θα πάω στα ανάλατα, σε εκείνα που δεν κάνουν τη γλώσσα μου να γεύεται το αλάτι, να βγαίνει έξω από το στόμα σαν του σκυλιού όταν διψάει και δεν ξέρει κατά που να πιει νερό. Σε εκείνον τον έρωτα να πας, που τα διαλύει όλα μέσα στο μυαλό σου και δεν αφήνει κανέναν και τίποτα να περπατήσει εκεί. Στα πιο βαθιά σου σκοτάδια, στους διαδρόμους του μυαλού σου.
Ο έρωτας φίλε μου δεν είναι για να υπάρχει απλά ώστε να λες πως “έχεις κάποιον”. Είναι για να υπάρχει και να φαίνεται. Φλόγα βρε παιδί μου. Φλόγα βρε άνθρωπε μισέ. Γιατί πώς θα ζήσεις μια ζωή με τα μισά; Τι θα έχεις να θυμάσαι και να σε φτιάχνει;
Ναι, να σε φτιάχνει μόνο που υπάρχει. Να φλέγεται το μέσα σου για να πάρεις ένα φιλί, μια ματιά, ένα άγγιγμα. Στα στραβά να χαμογελάς και να τα σκέφτεσαι με γλύκα. Να αγαπάς ακόμα και εκείνες τις δύσκολες, τις περίεργες ημέρες και να θέλεις να τρέξεις να τον φιλήσεις. Να βλέπεις, χωρίς καν να κοιτάς, το πρόσωπο εκείνο που ερωτεύτηκες και να σου περνάνε όλα.
Έρωτας παιδί μου. Από μέσα μέχρι έξω. Από τα άδυτα μέχρι τα όσα. Έρωτας χωρίς μισά, μα με εκείνα τα ολόκληρα που δεν περνάνε ποτέ. Που δεν τελειώνουν ποτέ, μα γίνονται μεγαλύτερα, δυνατότερα.
Όλα ή τίποτα.
Εκεί και μόνο εκεί. Γιατί σαν εκεί… δεν έχει άλλο.
“Η αγάπη είναι ζωή. Και αν δεν έχεις αγάπη, δεν έχεις ζωή.”
― Leo Buscaglia
