Γράφει η Εύα Καρρά
Ο έρωτας δεν είναι στιγμιότυπο.
Δεν είναι πόζα. Δεν είναι φίλτρο.
Δεν είναι να κρατάς το χέρι του άλλου σε δημόσια θέα, ενώ μέσα σου έχεις ήδη φύγει.
Δεν είναι να χαμογελάς στον φακό, κι όταν σβήνουν τα φώτα, να μη βρίσκετε τις λέξεις.
Ο έρωτας δεν ζει στα καρέ.
Δεν τρέφεται από καρδούλες και likes.
Δεν χτίζεται με στόρι. Χτίζεται με παρουσία.
Με βλέμματα που δεν φαίνονται.
Με βραδιές που δεν τις μοιράζεσαι πουθενά, γιατί είναι μόνο δικές σας.
Ο έρωτας δεν είναι σκηνοθεσία.
Είναι αληθινό χάδι όταν ο άλλος δεν έχει κουράγιο.
Είναι δυο πιάτα άδεια στον νεροχύτη και μια συζήτηση που έμεινε στη μέση — όχι γιατί δεν είχε σημασία, αλλά γιατί σας πήρε ο ύπνος αγκαλιά.
Είναι να δεις τον άλλον άβαφο, ατημέλητο, θυμωμένο, σιωπηλό…
και να μείνεις.
Ο έρωτας είναι όταν δεν έχεις τι να ανεβάσεις, αλλά έχεις τόσα να κρατήσεις μέσα σου.
Όχι επειδή κρύβεσαι. Αλλά επειδή δεν θες να τα εξηγήσεις σε κανέναν.
Είναι ό,τι χτίζεται μακριά από τα μάτια του κόσμου.
Στιγμές που δεν είναι τέλειες, αλλά είναι αληθινές.
Είναι να μην ντρέπεσαι να φανείς ευάλωτος.
Να μπορείς να πεις “δεν είμαι καλά” χωρίς να σε αγαπήσουν λιγότερο.
Ο έρωτας δεν χρειάζεται χειροκρότημα.
Δεν ψάχνει εντυπώσεις.
Θέλει απλώς δύο ανθρώπους που να αντέχουν να είναι εκεί, όταν δεν υπάρχει τίποτα εντυπωσιακό να δείξουν.
Γι’ αυτό κι αν κάποιος σε αγαπά μόνο για ό,τι φαίνεται,
μην του δίνεις αυτό που δεν βλέπει.
Κράτα το για εκείνον που, όταν πέσουν όλα τα φώτα,
θα δει ακόμα εσένα.
Ο έρωτας δεν είναι αυτό που δείχνεις. Είναι αυτό που χτίζεις όταν δεν βλέπει κανείς.
