Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Ξέρεις τι θέλω; Θέλω να μη χρειάζεται να το πω. Να το καταλαβαίνεις από το βλέμμα μου, από τον τρόπο που σ’ αγγίζω όταν μιλάω, από τον τρόπο που σωπαίνω όταν σε κοιτάω. Θέλω να διαβάζεις τη σιωπή μου όπως διαβάζεις ένα ποίημα που δεν γράφτηκε ποτέ. Να νιώθεις το βάρος της, να σε καίει και να σε γδύνει.
Δεν θέλω τα «σε θέλω» που λέγονται εύκολα. Θέλω εκείνο το «σε θέλω» που τρέμει στα χείλη πριν ειπωθεί. Που κουβαλάει φόβο, πόθο και λίγο θυμό. Θέλω να νιώθεις πως κάθε μου άγγιγμα είναι πρόκληση — όχι για το σώμα σου, αλλά για την ψυχή σου. Να μην ξέρεις αν θέλεις να με φιλήσεις ή να με αποφύγεις, γιατί και τα δύο σε τρομάζουν το ίδιο.
Θέλω να σε λιώνω αργά, να σου χαλάω την ψυχραιμία, να ξεκλειδώνω εκείνα τα κομμάτια σου που φυλάς καλά απ’ όλους. Θέλω να σε αναγκάζω να νιώθεις. Να μην έχεις πια χώρο να κρυφτείς πίσω από λογικές και προγραμματισμούς. Θέλω να χάνεις τον έλεγχο και να σε βλέπω να προσπαθείς μάταια να τον ξαναβρείς.
Κι όταν όλα σβήσουν, να με ψάχνεις ακόμη. Να μυρίζεις τη μπλούζα σου και να θυμάσαι τα δάχτυλά μου. Να σε καίει το κενό που αφήνω όταν φεύγω. Θέλω να με κουβαλάς χωρίς να το θες, να σε βαραίνω στα όνειρα, να με βλέπεις στα μάτια των άλλων και να γυρίζεις το βλέμμα.
Δεν θέλω πολλά. Θέλω εσένα — όπως είσαι όταν δεν σε βλέπει κανείς. Θέλω το αληθινό σου χάος, το άτσαλο, το ωμό. Θέλω να καίγεσαι μαζί μου, όχι να με αντέχεις.
Ξέρεις τι θέλω;
Να μη χρειάζεται να το ξαναπώ.
Να το θυμάσαι κάθε φορά που ανασαίνεις.
