Γράφει ο Κωνσταντίνος Καρύδης
Τα ψέματα τουλάχιστον τα καταλαβαίνεις.
Μπορεί να πάρει χρόνο, μπορεί να το δεις αργά, αλλά μια μέρα το παραμύθι τελειώνει. Και τότε ή συγχωρείς ή φεύγεις. Τουλάχιστον, ξέρεις τι έχεις απέναντί σου.
Αλλά οι μισές αλήθειες;
Αυτές είναι οι πιο επικίνδυνες.
Γιατί σε αφήνουν να πιστεύεις πως έχεις κάτι αληθινό, ενώ στην πραγματικότητα, έχεις ένα τίποτα καμουφλαρισμένο καλά.
Να φοβάσαι τους ανθρώπους που λένε όσα πρέπει να ακούσεις, αλλά ποτέ όλη την αλήθεια. Αυτούς που σου δίνουν κομμάτια, αλλά ποτέ το σύνολο. Αυτούς που αφήνουν κενά για να τα συμπληρώσεις εσύ, με τη δική σου ανάγκη, με τις δικές σου προσδοκίες, με τις δικές σου ελπίδες.
Γιατί αυτοί δεν λένε ψέματα.
Απλά δεν σου λένε τα πάντα.
Και αυτό είναι που τους κάνει επικίνδυνους.
Γιατί μέχρι να το καταλάβεις, έχεις ήδη επενδύσει. Έχεις ήδη πιστέψει. Έχεις ήδη πειστεί πως υπάρχει κάτι αληθινό, κάτι που αξίζει, κάτι που δεν πρέπει να χάσεις.
Και μετά, έρχεται η στιγμή που οι μισές αλήθειες δεν αρκούν.
Η στιγμή που ζητάς ξεκάθαρες απαντήσεις, αλλά παίρνεις σιωπές.
Η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ο άνθρωπος απέναντί σου δεν σε εξαπάτησε, δεν σε κορόιδεψε… αλλά σε χειρίστηκε.
Γιατί ποτέ δεν σου είπε ψέματα.
Απλά, ποτέ δεν σου είπε όλη την αλήθεια.
Και ξαφνικά, δεν έχεις κάτι να κατηγορήσεις. Δεν έχεις μια ξεκάθαρη προδοσία να κρατηθείς. Έχεις μόνο ένα κενό.
Ένα τεράστιο, κρύο, αναθεματισμένο κενό.
Γι’ αυτό, να φοβάσαι αυτούς που ζουν με μισές αλήθειες.
Είναι πιο επικίνδυνοι από τα ψέματα.
Γιατί τα ψέματα μια μέρα τελειώνουν.
Αλλά οι μισές αλήθειες… σου δίνουν πάντα την ψευδαίσθηση πως κάτι απέμεινε.
Και αυτό είναι που σε καταστρέφει περισσότερο.
