Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Πόρτες… Σε τι χρησιμεύουν τελικά; Στο να κλείνουν μέρες, ώρες, κεφάλαια ζωής. Αλλά και στο να ανοίγουν νέες μέρες, νέες ώρες, νέα κεφάλαια ζωής. Μάθαινε, μάτια μου, πως οι άνθρωποι καθρέφτες είναι. Πάντα θα καθρεφτίζουν πάνω σου αυτό που καλά κρυμμένο έχουν μέσα τους, καλό ή κακό. Εσύ ο αποδέκτης.
Μάθε να τους συγχωρείς, αν η ψυχή τους είναι τόσο λαβωμένη που δεν μετρούν τα λόγια τους από την θολούρα. Ευχήσου θεραπεία για εκείνους. Εσύ, να λες ευχαριστώ, για τα καλά και τα λιγότερο καλά, λίγο να ξαποσταίνεις τα μέσα σου να βρίσκεις στο εδώ και τώρα σου. Να συγχωρείς και να συγχωριέσαι, τα μαθήματα να παίρνεις και να προχωράς.
Γιατί κάπου εκεί, στο επόμενο κεφάλαιο, υπάρχει η απάντηση στο γιατί ως τώρα χρειαζόταν να κρατάς τον εαυτό σου μικρό, γιατί ως τώρα ευκαιρία την ευκαιρία κακοποιούσες εσύ εσένα. Κάπου στο επόμενο κεφάλαιο μαθαίνεις τη λέξη αυτοφροντίδα και όριο. Πώς να προφυλάσσεις την ψυχή σου από μάσκες και ανείπωτα.
Πώς να σηκώνεσαι από τις στάχτες σου και επιτέλους να πετάς, χωρίς να φοβάσαι πια το πέταγμα. Ούτε να λυπάσαι πια για εκείνους που επέλεξαν τη γη αντ’ αυτού. Γιατί μέσα σου βαθιά γνωρίζεις πως εκείνοι και εκείνα που αληθινά, από ψυχής και προορίζονται για σένα, σε λίγο θα’ρθουν να σε βρουν. Γιατί κι εκείνοι, τη δική σου στόφα έχουν και λιώνουν μέρα με τη μέρα στα χαμηλοφτερουγίσματα.
