Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Να αγαπάς λίγο παραπάνω εκείνους που έχουν πάντα μια καλή κουβέντα να πουν για όλους.
Όχι γιατί είναι αφελείς ή τυφλοί απέναντι στα λάθη των άλλων, αλλά γιατί έχουν διαλέξει συνειδητά να βλέπουν το φως.
Σε έναν κόσμο που πρώτα κρίνει και μετά ρωτά, η καλοσύνη είναι επανάσταση.
Δεν είναι εύκολο να σταθείς απέναντι στη σκληρότητα, να μην παρασυρθείς από το κύμα της ειρωνείας, να μην ακολουθήσεις το πλήθος που απολαμβάνει να γδύνει τον άλλον από την αξιοπρέπειά του.
Θέλει δύναμη να επιλέγεις να μιλήσεις καλά, όταν η εύκολη λύση είναι να σχολιάσεις με κακία.
Οι άνθρωποι που έχουν μια καλή κουβέντα για όλους, δεν είναι αδιάφοροι ούτε αμέτοχοι.
Ξέρουν τις αλήθειες, βλέπουν τις αδυναμίες, καταλαβαίνουν τα λάθη.
Απλώς, ξέρουν και κάτι ακόμα: πως όλοι κουβαλάμε πληγές που δεν φαίνονται.
Και δεν θέλουν να γίνουν ένα ακόμα αγκάθι στη διαδρομή του άλλου.
Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι σπάνιοι.
Είναι εκείνοι που θα σε υπερασπιστούν όταν δεν είσαι μπροστά.
Που θα βρουν κάτι καλό να πουν, όχι γιατί δεν βλέπουν τα υπόλοιπα, αλλά γιατί διαλέγουν να τα αφήσουν στην άκρη.
Που ξέρουν ότι μια κουβέντα μπορεί να γίνει σωσίβιο σε κάποιον που πνίγεται μέσα του.
Σε μια εποχή που η φωνή υψώνεται για να κατηγορήσει, εκείνοι ψιθυρίζουν για να στηρίξουν.
Δεν κάνουν θόρυβο, δεν επιδιώκουν αναγνώριση.
Κι όμως, αλλάζουν τον κόσμο γύρω τους – λίγο λίγο, λέξη λέξη, ματιά ματιά.
Γι’ αυτό, να τους αγαπάς λίγο παραπάνω.
Να τους κρατάς κοντά σου.
Γιατί η δική τους καλοσύνη είναι το αντίβαρο σε όλη την ασχήμια που μας περικυκλώνει.
Και όταν όλα γύρω μοιάζουν σκληρά, εκείνοι θα είναι η υπενθύμιση πως υπάρχει ακόμα ελπίδα στον τρόπο που μιλάμε ο ένας για τον άλλον.
Κάποτε θα καταλάβεις πως η καλή κουβέντα δεν είναι απλώς καλοτροπία.
Είναι στάση ζωής.
Κι αυτοί που την έχουν, αξίζουν να αγαπηθούν λίγο παραπάνω.
