Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Η καρδιά ξεγελιέται. Παρασύρεται από υποσχέσεις, από μεγάλα λόγια, από πάθος που καίει αλλά δεν ζεσταίνει. Η λογική πάλι, στήνει παγίδες. Ζυγίζει, μετράει, υπολογίζει. Και στο τέλος, πολλές φορές, και οι δύο κάνουν λάθος.
Ξέρεις τι δεν κάνει ποτέ λάθος; Η ψυχή.
Εκείνη ξέρει. Εκείνη δεν κολλάει σε λέξεις, δεν ψάχνει εξηγήσεις, δεν έχει ανάγκη από αναλύσεις. Δεν τη νοιάζει αν αυτός που έχεις απέναντί σου είναι ο πιο όμορφος, ο πιο έξυπνος, ο πιο πετυχημένος. Δεν τη νοιάζει αν ταιριάζετε στα χαρτιά, αν έχετε κοινά ενδιαφέροντα, αν είστε «καλή επιλογή» ο ένας για τον άλλον.
Η ψυχή σου ξέρει μόνο ένα πράγμα: αν γελάει μαζί του.
Αν τον κοιτάς και φωτίζεται το μέσα σου. Αν στις πιο δύσκολες μέρες, στις πιο βαριές στιγμές, μπορεί να κάνει τα μάτια σου να γυαλίζουν από ζωή. Αν δίπλα του νιώθεις ελαφρύς, ανάλαφρος, λες και η ζωή δεν είναι τόσο βάρος όσο νόμιζες.
Να αγαπάς αυτόν που δεν σε βαραίνει.
Αυτόν που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει για να σε κάνει να χαμογελάσεις. Που δεν μετράει τα λόγια του, που δεν φοβάται να γίνει λίγο αστείος, λίγο χαζός, λίγο παιδί. Που δεν σε κουράζει με το δράμα του, δεν κάνει τη ζωή δύσκολη χωρίς λόγο.
Να αγαπάς αυτόν που κάνει τις σκιές πιο φωτεινές.
Όχι αυτόν που σε γεμίζει ερωτηματικά. Όχι αυτόν που πρέπει να ψάχνεις αν σ’ αγαπάει, αν σε θέλει, αν είσαι αρκετός. Όχι αυτόν που κάνει την ψυχή σου να βαραίνει, που σε γεμίζει άγχος, αμφιβολία, φόβο.
Γιατί στο τέλος της μέρας, τίποτα δεν μετράει περισσότερο από το πώς νιώθεις όταν είσαι δίπλα του. Όχι τι λέει, όχι τι υπόσχεται, όχι τι δείχνει.
Να αγαπάς εκείνον που κάνει την ψυχή σου να γελάει. Όλα τα άλλα είναι απλώς θόρυβος.
