Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Δεν υπάρχει τίποτα πιο ταπεινωτικό από το να ζητιανεύεις αγάπη.
Να στέκεσαι απέναντί του και να περιμένεις. Μια λέξη, μια κίνηση, ένα σημάδι πως είσαι κάτι για εκείνον. Να δίνεις τα πάντα και να παίρνεις ψίχουλα. Να μπαίνεις στη διαδικασία να αποδείξεις ότι αξίζεις.
Αγάπη που πρέπει να την κερδίσεις, δεν είναι αγάπη. Είναι ανταμοιβή.
Κι εγώ δεν είμαι εδώ για να μετρηθώ, να αξιολογηθώ, να πάρω έγκριση. Δεν είμαι εδώ για να γίνω πιο «βολική», πιο «ήσυχη», πιο «εύκολη», μήπως και μια μέρα σε κάνω να με αγαπήσεις.
Η αγάπη δεν είναι έλεος, δεν είναι παραχώρηση, δεν είναι διαπραγμάτευση. Δεν τη ζητάς. Δεν την απαιτείς. Δεν τη δουλεύεις σαν project με την ελπίδα ότι, αν τα κάνεις όλα σωστά, θα πάρεις αυτό που θες.
Η πιο τοξική αγάπη είναι αυτή που σε κάνει να αμφισβητείς την αξία σου.
Αυτή που σε κάνει να κάθεσαι και να μετράς τι έδωσες και τι πήρες. Αυτή που σε κάνει να μειώνεσαι, να μικραίνεις, να προσαρμόζεσαι μέχρι να γίνεις κάτι που ίσως να μπορεί να αγαπηθεί.
Αυτή η αγάπη δεν σε γεμίζει. Σε στραγγίζει.
Και το χειρότερο; Σε κάνει να ξεχνάς πως η αληθινή αγάπη δεν είναι έτσι.
Γιατί η αληθινή αγάπη δεν σε αφήνει να αμφιβάλλεις. Δεν σε βάζει να παλεύεις για να τη δικαιούσαι. Δεν σε αφήνει ξύπνια το βράδυ να αναρωτιέσαι αν είσαι αρκετή.
Η αληθινή αγάπη είναι εκεί. Παρούσα. Δυνατή. Σταθερή.
Και δεν χρειάζεται να την εκλιπαρείς.
Γι’ αυτό και εγώ δεν θα ξαναζητιανέψω. Ούτε το ενδιαφέρον σου, ούτε την προσοχή σου, ούτε το «σ’ αγαπώ» σου. Αν δεν τα δίνεις μόνος σου, αν δεν σου βγαίνουν αβίαστα, δεν τα θέλω καν.
Γιατί, ξέρεις κάτι; Μια γυναίκα που έχει μάθει να αγαπάει, κάποτε μαθαίνει και να φεύγει.
