Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Δεν θα με δεις να καταρρέω θεαματικά. Δεν θα με δεις να ζητάω σωσίβιο, ούτε να αφήνομαι στο ρεύμα. Ό,τι κι αν γίνει, δεν παραδίνομαι. Όχι γιατί είμαι άτρωτος. Αλλά γιατί έμαθα νωρίς πως αν αφήσεις τον φόβο να σε οδηγήσει, σε πάει πάντα εκεί που δεν αντέχεις να είσαι.
Τίποτα δεν μου χαρίστηκε. Δεν υπήρξε ευθεία γραμμή, ούτε εύκολη διαδρομή. Υπήρξαν στροφές που ζάλισαν, στάσεις που πόνεσαν, στιγμές που όλα έμοιαζαν να ξεφεύγουν από τον έλεγχο. Εκεί ακριβώς έμαθα το βασικό. Ότι αν χαμηλώσεις το βλέμμα, ο φόβος μεγαλώνει. Αν τον κοιτάξεις κατάματα, μικραίνει. Δεν εξαφανίζεται. Υποχωρεί.
Δεν μεγάλωσα με βεβαιότητες. Μεγάλωσα με αποφάσεις. Με επιλογές που είχαν κόστος. Με λάθη που δεν κρύφτηκαν κάτω από χαλί. Κάθε φορά που άγγιζα κάτι όμορφο, υπήρχε τίμημα. Κάθε φορά που προχωρούσα, κάτι με τραβούσε πίσω. Αλλά δεν έκανα πίσω. Γιατί δεν άντεχα τη ζωή σε παθητικό χρόνο.
Δεν έζησα με χρώματα ασφαλείας. Διάλεξα ένταση. Διάλεξα να νιώθω, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να πληρώνω. Δεν ήθελα όνειρα άθικτα. Ήθελα όνειρα αληθινά. Με σημάδια. Με ουλές. Με ιστορία.
Ό,τι είμαι σήμερα δεν χτίστηκε σε άνεση. Χτίστηκε σε αντοχή. Σε εκείνες τις στιγμές που όλα έλεγαν «σταμάτα» κι εγώ απάντησα «συνεχίζω». Όχι από πείσμα. Από αξιοπρέπεια. Γιατί δεν γεννήθηκα για να με πηγαίνει η ζωή όπου θέλει. Γεννήθηκα για να της δείχνω εγώ τον δρόμο.
Και ναι, πληρώνω τις επιλογές μου. Αλλά είναι δικές μου. Και αυτό, όσο κι αν πονάει, είναι ελευθερία.
