Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Μου έλειψες, στο είπα;
Μου έλειψε να ξαναδώ το πρόσωπό σου να λάμπει και τα μάτια σου να πετάνε σπίθες.
Μου έλεψε να ακούσω τη φωνή σου, χωρίς κόμπιασμα. Χωρίς κάτι να την κρατάει.
Μου έλειψες, στο είπα;
Μου έλειψε να σε κοιτάω και να βλέπω το κορίτσι που ερωτεύτηκα, την γυναίκα που αγάπησα, το θυληκό που πόθησα.
Μου έλειψε να μυρίσω το άρωμά σου, χωρίς τίποτα να μπασταρδεύει την μυρωδιά του κορμιού σου.
Μου έλειψες, στο είπα;
Μου έλειψε να μπούμε στο αυτοκίνητο και να φύγουμε.
Χωρίς να κοιτάμε κινητά, χωρίς να ορίζουμε προορισμό και χρόνους.
Μόνο η μουσική μας κι η σιωπή.
Ναι, εμείς οι δυο δεν χρειαζόμαστε πολλές λέξεις.
Κι ακόμα κι εκείνα που δεν μπορώ να καταλάβω για εσένα, δεν θα τα ρωτήσω.
Μου έλειψες όπως είσαι. Όπως σε γνώρισα. Όπως σε ερωτεύτηκα.
Κι ας χαράχτηκαν κι άλλα σημάδια στο κορμί σου. Κι ας έγινε μόνιμη αυτή η γαμημένη ρυτίδα ανάμεσα στα μάτια σου.
Θα την σβήσω..
Εγώ, θα την σβήσω.
Μαζί με ό,τι σε πόνεσε. Μ’ ό,τι σε μίκρυνε. Μ’ ό,τι πότισε μέσα σου μιζέρια.
Μου έλειψες κορίτσι μου, καλώς ξανάρθες..
