Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
«Η αλήθεια», είπε ένας φίλος μου, «δεν πάει παρέα με την έπαρση». Συμφωνώ μαζί του και επαυξάνω.
Ενώ μιλάμε και ζητάμε την αλήθεια, πρέπει να αναρωτηθούμε αν την υπερασπιζόμαστε. Πριν την υπερασπιστούμε όμως, έχουμε ρωτήσει τον εαυτό μας ποια είναι η προσωπική μας αλήθεια;
Ας ξεκινήσουμε εστιάζοντας σε αυτήν. Όταν μιλάμε γενικά, αποπροσανατολιζόμαστε και χαωνόμαστε. Και μέσα σε αυτό το χάος, το οποίο γεννά και συντηρεί άγχος, ποια αλήθεια τελικά αγγίζουμε;
Η αλήθεια είναι μια βαριά λέξη, με μεγάλο βάθος. Είναι πιο εύκολο να πούμε ψέματα, να δικαιολογηθούμε, να κρυφτούμε, να υποκριθούμε, παρά να αντικρίσουμε την αλήθεια μας. Ζούμε μηχανικά μέσα στα σκοτάδια μας, αντί να τα κοιτάξουμε στα μάτια και να αναζητήσουμε το φως που κρύβουν.
Πόσες φορές δεν είπαμε ψέματα που δεν παραδεχτήκαμε; Ψέματα, πρώτα απ’ όλα, στον ίδιο μας τον εαυτό. Πόσες φορές δεν ζητήσαμε συγγνώμη όταν πληγώσαμε κάποιον; Πόσες φορές δεν βγήκαμε από το τυφλωμένο εγώ μας, το οποίο αναζητά μόνο τα δικά του συμφέροντα και ποτέ δεν συναντά τον άλλον;
Υπάρχουν φορές που κάποιος λέει τα λεγόμενα «κατά συνθήκη» ψέματα, τα διπλωματικά που χρησιμοποιούνται κυρίως σε επαγγελματικά πλαίσια. Όμως, στις προσωπικές σχέσεις, πώς μπορεί κάποιος να λέει ψέματα και να μη τον ελέγχει η συνείδησή του;
Ο άνθρωπος προτιμά να διατηρήσει τη φαινομενικά «καλή» του εικόνα προς τα έξω, παρά να συνδεθεί με την ουσία της ψυχής του. Η εικόνα και η ουσία δεν πάνε παρέα. Κι αν έχεις ζήσει με την πρώτη, δύσκολα θα μπορέσεις να συμβιώσεις με τη δεύτερη.
Η ουσία βρίσκεται στο βάθος, στον πυρήνα μας, και κάνει παρέα με την αλήθεια μας. Αλλά το βάθος δεν είναι για όλους· λίγοι είναι αυτοί που μπορούν να το δουν. Όπως το καλό κρασί που θέλει το χρόνο του να ωριμάσει, να αναπτύξει τα αρώματά του και να απογειώσει τη γεύση του.
Λίγοι έχουν τη δύναμη να δεσμευτούν στην προσωπική τους αλήθεια, να παραδεχτούν τα σκοτεινά τους σημεία, να ζητήσουν βοήθεια και να ταπεινωθούν για να αναδείξουν τα αρώματα της ψυχής τους.
Σήμερα, το κρασί των σχέσεων είναι νερωμένο, τόσο από αυτούς που λένε ψέματα όσο και από εκείνους που τα δικαιολογούν και τα αποδέχονται. Και όσο περισσότερο νερώνει το κρασί, τόσο χάνει την ουσία του. Ό,τι νερώνει, χάνει τα αρώματά του, όπως τα λουλούδια που μαραίνονται όταν δεν τα ποτίζεις.
Λουλούδια είναι οι σχέσεις, λουλούδια και οι άνθρωποι.
