Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Δεν μου κάνει να με αγαπάς, γιατί σου κάνω τα χατήρια. Ούτε γιατί είσαι η αδυναμία μου. Δεν θέλω να με αγαπάς επειδή είμαι πάντα καλός μαζί σου και δεν σε μαλώνω όταν κάνεις του κεφαλιού σου.
Δεν θέλω να με αγαπάς επειδή σε κάνω πάντα να χαμογελάς, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές σου, ούτε για όσα κάνω για να μην σβήνει αυτό το χαμόγελο στιγμή.
Θέλω να με αγαπάς, γιατί δεν μπορείς να σκεφτείς να μην με αγαπάς.
Γιατί δεν μπορείς να σκεφτείς ένα πρωί που δεν θα πούμε καλημέρα, μια νύχτα που θα περάσει χωρίς να σε φιλήσω.
Θέλω να με θες, με εκείνον τον τρόπο που σε κάνει να χάνεις τα λόγια σου, που σε κάνει να χάνεις κάθε λογική.
Θέλω να με ζητάς όχι τις στιγμές που θα είσαι μόνη, αλλά τις στιγμές που θα είσαι μέσα στους χίλιους ανθρώπους και στις άλλες τόσες υποχρεώσεις.
Θέλω να μην μπορείς να αμφισβητήσεις ούτε για μια στιγμή αυτή την αγάπη!
Να μην έχει πια σημασία ούτε το παρελθόν μας, ούτε οι πληγές του.
Μια αγάπη εκτός ελέγχου. Μια αγάπη χωρίς λογική.
Εμείς οι δυο, σε ένα “μαζί”, χωρίς ίχνος από πρέπει.
Γιατί αν δεν είναι αυτό, δεν θέλω τίποτα. Αν δεν είναι το απόλυτο, δεν θέλω το μισό.
Κατάλαβες κορίτσι μου;
