Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Όταν περνάς όμορφα, κερδίζεις δύο καλά. Αφενός ζεις τη στιγμή- αρκετά σπουδαίο- μα ανεκτίμητη αξία έχει το αποτέλεσμα, το οποίο είναι η ανάμνηση που θα μείνει. Οι αναμνήσεις είναι εξαιρετικά όμορφη και σημαντική παρακαταθήκη που μας αφήνει μια κατάσταση, ένας άνθρωπος, κάποια συναισθήματα και βιώματα. Άσχετα από την κατάληξη κάποιας ιστορίας. Μάλιστα ειδικότερα στην περίπτωση που δεν είναι ευτυχής αυτή η κατάληξη, έχεις μόνο τη μνήμη όσων έζησες και μοιράστηκες. Λόγια, πράξεις και στιγμές, γωνιές και όνειρα που έγιναν εμπειρίες αληθινές. Όμορφα κι άσχημα εννοείται αλλά εδώ μιλάμε για τα ωραία μόνο τώρα.
Έχουν μεγάλη δύναμη οι αναμνήσεις είτε εσύ αναπολείς είτε ύπουλα έρχονται στα καλά του καθουμένου. Η δύναμή τους είναι τεράστια..τόση που ενίοτε μπορεί να σε οδηγήσει σε παρορμητικές αποφάσεις και κινήσεις, που δεν είναι πάντα σωστό για σένα.
Μην υποκύψεις στη γοητεία των αναμνήσεων λοιπόν! Κράτα τες, εκτίμησέ τες, ζήσε τις όσες φορές επιθυμείς αλλά μην σε παρασύρουν. Μην σε κάνουν να έχεις δεύτερες σκέψεις και αιφνίδια διλήμματα για πισωγύρισμα άνευ λόγου κι ουσίας. Μην σε καταπιούν και μείνεις κολλημένος άνθρωπος στο παρελθόν δίχως να ζεις το τώρα.
Το παρόν το σεβόμαστε και το βιώνουμε ακόμη κι αν συγκριτικά με τις μνήμες, χάνει σε ομορφιά. Δε θα είναι πάντα έτσι και χρέος έχεις να κοιτάς μπροστά κι όχι πίσω. Άλλωστε.. αυτός είναι ο τρόπος να αποκομίσεις καινούριες αναμνήσεις ζώντας νέα πράγματα.
Δεν έχεις δουλειά στο χτες. Κρατάμε μόνο τις θύμησες τις γλυκές αλλά ο στόχος είναι να μη ζούμε με αυτές. Να ζούμε με δίψα να δημιουργήσουμε καινούριες!
Πολλά κι ανάμικτα τα συναισθήματα κι η γεύση στο στόμα από όσα περάσαμε και πια είναι αναπόληση κάποιες στιγμές. Νιώθεις μια οικειότητα, μια ασφάλεια σε αντίθεση με το μέλλον που μπορεί να σε φοβίζει. Λογικά και κατανοητά αμφότερα όμως επειδή ελοχεύει ο κίνδυνος η ανάμνηση να σε ρουφήξει… πρόσεχε.
Μην υποκύψεις στη γοητεία των αναμνήσεων γιατί αυτή η ψυχική φόρτιση μάλλον είναι λάθος σύμβουλος. Σκέψου ότι αυτές οι στιγμές ήταν κάποτε η ζωή σου αλλά όχι πια. Σε κείνη τη ζωή ήταν όλα διαφορετικά: εσύ, τα θέλω σου, οι ανάγκες σου, όσα πίστευες και πρέσβευες άρα κι η επιλογή σου.
Θα βρεις αν υπάρχει νόημα να ζεις εκεί απαντώντας απλά στον εαυτό σου: είσαι ο ίδιος άνθρωπος που τότε χαιρόσουν με αυτά που βίωνες; Θέλεις τα ίδια συναισθήματα; Τα ίδια μέρη; Έχεις τα ίδια όνειρα; Βλέπεις τη ζωή όπως τοτε; Γεμίζεις με όσα σου έδιναν τότε; Στεναχωριέσαι ή γελάς με παρόμοια;
Ξέρεις την απάντηση.. άρα ξέρεις επίσης ότι έχω δίκιο..δεν έχει νόημα.
Μην υποκύψεις στη γοητεία των αναμνήσεων λοιπόν.. κράτα τες ως θησαυρό μόνο στην καρδούλα σου. Βάλε ένα στοίχημα να φτιάξεις πιο υπέροχες!
