Γράφει η Κική Γ.
Κακώς επιμένεις. Κακώς προσπαθείς. Κακώς προσδοκάς και ελπίζεις. Είσαι σε λάθος δρόμο και λάθος τα έχεις τοποθετήσει και στο μυαλό σου.
Σε απορρίπτει; Σε φτύνει;
Εσύ πού είσαι σε όλο αυτό;
Εξακολουθείς να είσαι το σκυλάκι που τρέχει από πίσω και κοιτάει μήπως, μαζέψει κάποιο ψιχουλάκι — που κατά λάθος έπεσε — ή έχεις πειστεί, πως είσαι η σανίδα σωτηρίας του και η τριτοδεύτερη επιλογή του;
Κατ’ αρχάς, ξέχασες πως έχεις ανάστημα και αξιοπρέπεια.
Κατά δεύτερον, όλα για κάποιο λόγο γίνονται και η ζωή θέλει να σε προστατέψει.
Εσύ κλωτσάς τη μοίρα σου και βαδίζεις στο γκρεμό.
Χαραμίζεις τη ζωή σου για κάποιον που και δεν αξίζει και δεν σου αξίζει. Εκείνος ξέρει να φυλάει τα νώτα του και ξέρει να κρατηθεί σταθερά εκεί που επέλεξε να είναι.
Στα κάτω πατώματα.
Όχι, γιατί εκεί είναι η θέα.
Γιατί εκεί μπορεί να σταθεί και να επιβιώσει.
Εσύ ανήκεις αλλού.
Δεν θέλεις να σου το αναγνωρίσεις όμως, ούτε να το αποδεχτείς.
Έπεσες να πεθάνεις, αντί να ευγνωμονείς την τύχη σου και να αισθάνεσαι ότι πήρες το αίμα σου πίσω.
Δεν σε απορρίπτει, γιατί δεν του κάνεις.
Κρύβεται το «αντράκι», γιατί γνωρίζει πολύ καλά, πως δεν θα γίνει ποτέ ο άνδρας που μπορεί, να σταθεί δίπλα σου.
Ξύπνα!
