Γράφει η Σωτηρία Ραυτοδήμου
Οφείλουμε να λέμε ευχαριστώ και συγγνώμη στους ανθρώπους μας.
Στους ανθρώπους που είναι δίπλα μας στις χαρές και στις λύπες, στους ανθρώπους που έχουμε περάσει τόσα πολλά μαζί και συνεχίζουν να είναι δίπλα μας.
Οφείλουμε να τους υπενθυμίζουμε το πόσο πολύ τους αγαπάμε και τους νοιαζόμαστε.
Όλοι έχουν την ανάγκη να το ακούσουν και να επιβεβαιώσουν ότι εκείνο το σ’αγαπώ, που τους λέγαμε κάποτε συνεχώς, ισχύει ακόμα κι η αγάπη μας και δεν έγινε συνήθεια μέσα στο χρόνο.
Το ότι είμαστε καιρό με έναν άνθρωπο δεν σημαίνει ότι “ξέρει” ότι τον αγαπάμε εάν δεν τον κάνουμε να το νιώσει, εάν δεν του το δείξουμε με τις πράξεις μας.
Αυτό δεν ισχύει μόνο στις ερωτικές σχέσεις. Είναι το ίδιο που ισχύει με φίλους, συνεργάτες και συγγενείς.
Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε άλλωστε σε αυτούς τους ανθρώπους που είπαν “είμαι δίπλα σου” και το απέδειξαν όχι μια αλλά άπειρες φορές.
Ένα ευχαριστώ σε αυτούς τους ανθρώπους που είναι δίπλα μας και μας αγαπάνε για αυτό ακριβώς που είμαστε.
Μια ειλικρινή συγγνώμη για τις φορές που τους πληγώσαμε άθελά μας αλλά δεν τους το είπαμε ποτέ γιατί το θεωρήσαμε δεδομένο ότι δεν θα μας θυμώσουν ή δεν θα πληγωθούν.
Και είναι κι ένα σ’αγαπώ, γιατί έχουμε ζήσει τόσα πολλά μαζί τους και πλέον είναι κομμάτια της ζωής μας και δεν πρέπει να τους αφήνουμε να ξεχνάνε το ποσό σημαντικοί είναι για εμάς.
