Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην τις προσβάλεις τις λέξεις και μην τις καταντήσεις σκουπίδια της σειράς. Οι λέξεις αξίζουν να παραδίδονται μόνο εκεί που γίνονται ζωή.
Οι λέξεις έχουν βάρος, έχουν ψυχή. Κόβουν, χαράζουν, γκρεμίζουν. Αν δεν ξέρεις να τις χειρίζεσαι, αν τις πετάς άδειες, χωρίς ψυχή, καλύτερα να μη μιλάς.
Γιατί τα λόγια είναι εύκολα. Τα λένε όλοι. Γεμίζουν κενά, καλύπτουν αδυναμίες, ντύνουν αλήθειες που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Ένα «σε αγαπαώ» μπορεί να μην αξίζει τίποτα αν ειπωθεί για να ειπωθεί. Ένα «δεν θα φύγω» μπορεί να γίνει ανέκδοτο αν το λέει κάποιος που το βάζει στα πόδια με την πρώτη ευκαιρία.
Οι λέξεις, όμως… Οι λέξεις δεν ξεχνάνε.
Μπαίνουν στο μυαλό, χαράζονται στο δέρμα, φωλιάζουν στα κόκαλα. Ένα «σε χρειάζομαι» που ειπώθηκε χωρίς ουσία είναι μαχαίρι. Ένα «μαζί» που δεν άντεξε, γίνεται πληγή. Γι’ αυτό μην παίζεις μαζί τους.
Μην μιλάς αν δεν το εννοείς. Μην υποκρίνεσαι συναισθήματα που δεν νιώθεις. Μην ντύνεις το τίποτά σου με μεγάλες κουβέντες, γιατί κάποιος, κάπου, θα τις πάρει στα σοβαρά. Και όταν αποδειχθεί πως ήταν αέρας, δεν θα ξεχάσει.
Δεν χρειάζεται να μιλάς πολύ. Χρειάζεται να μιλάς αληθινά.
Οι λέξεις αξίζουν μόνο όταν γίνονται ζωή.
Αλλιώς, είναι απλά θόρυβος.
