Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Είναι κι αυτές οι στιγμές του απολογισμού, οι στιγμές που τα λες με τον εαυτό σου. Οι στιγμές που κάθεσαι και μετράς. Και υπολογίζεις. Και ξεκαθαρίζεις. Δε μετανιώνεις. Απλά ξενερώνεις. Απλά μετράς και τα βλέπεις αλλιώς! Πόσους εμπιστεύτηκες στη ζωή σου και σε πλήγωσαν. Πόσους ξεχώρισες κι έβαλες πλάι σου συνοδοιπόρους και σε πρόδωσαν. Σε πόσους έδωσες το χέρι για βοήθεια και σε τράβηξαν στον πάτο. Σε πόσους έδωσες αληθινή αγάπη μα σε υποτίμησαν. Σε πόνεσαν. Σε τσάκισαν.
Και τώρα τι; Απλά δεν τους κακιώνεις πια. Δεν τους κατηγορείς. Δεν τους μισείς. Γιατί; Μα επειδή δεν αξίζει πια να ασχοληθείς. Έκανες οριστική διαγραφή. Έβαλες τελεία. Και παύλα. Κενό. Κανένα αίσθημα πια. Κανένα. Τους απάλλαξες όλους και απαλλάχτηκες.
Φάνηκαν λίγοι. Ανήμποροι και δειλοί μπροστά στα μεγάλα αισθήματα. Μπροστά στην ειλικρίνεια, στην ανθρωπιά, στην αγάπη. Γι’αυτό στρέφεις το κεφάλι αλλού. Τους προσπερνάς. Τους διαγράφεις. Αδιαφορείς. Βλέμμα αλλού και συνεχίζουμε!
