Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Οι ψυχές δεν είναι παιχνίδια, είναι χώρες ολόκληρες που σε αφήνουν να περάσεις αν υποσχεθείς να μην τις καταστρέψεις. Μην αγγίζεις ψυχές αν δεν μπορείς να τις κρατήσεις. Μην ακουμπάς εκεί που δεν ξέρεις αν θα μείνεις. Μην υπονοείς ουρανούς, αν ξέρεις πως δεν θα αντέξεις ούτε το πρώτο σύννεφο.
Οι ψυχές, βλέπεις, δεν αγαπούν τα περάσματα. Διψούν για σταθμούς. Για κήπους που δεν μαραίνονται στο πρώτο φθινόπωρο. Κι όταν κάποιος τις πλησιάσει με χέρια που τρέμουν, με μάτια που κοιτούν αλλού, το νιώθουν. Οι ψυχές, ακόμα κι οι πιο πληγωμένες, ακόμα κι οι πιο σιωπηλές, μυρίζουν τον φόβο πριν καν ειπωθεί.
Μη μπαίνεις σε ζωές που δεν σκοπεύεις να μείνεις. Μην ξεκλειδώνεις μνήμες που δεν είσαι έτοιμος να σηκώσεις. Μην δίνεις ελπίδες αν προορίζεσαι μόνο για παρένθεση. Γιατί κάθε άγγιγμα αφήνει αποτύπωμα. Και κάποιες ψυχές κουβαλούν για χρόνια το ίχνος εκείνου που τις άγγιξε βιαστικά. Που άνοιξε μια ρωγμή και μετά έφυγε σαν να μην ήταν τίποτα.
Όμως για εκείνη την ψυχή, ήταν όλα.
Μη νομίζεις πως οι άνθρωποι ξεχνούν τόσο εύκολα. Δεν ξεχνάς το άγγιγμα που σε ξύπνησε από τον ύπνο του “όλα καλά”. Δεν ξεχνάς εκείνον που σου έδειξε ότι υπάρχει κι άλλος ουρανός, πιο βαθύς, πιο αληθινός.
Κι έπειτα, έφυγε.
Να θυμάσαι: Οι ψυχές δεν ζητούν πολλά. Ζητούν λίγα, αλλά αληθινά. Λίγα, αλλά δικά σου. Λίγα, αλλά όσα δεν παίρνει πίσω ο φόβος όταν χτυπήσει την πόρτα.
Μην αγγίζεις, λοιπόν, αν δεν μπορείς να κρατήσεις. Μην αγαπάς με τα μάτια μισόκλειστα. Μην υπόσχεσαι άνοιξη αν δεν αντέχεις τον χειμώνα.
Γιατί οι ψυχές, όταν σπάνε, σωπαίνουν. Κι από εκείνη τη σιωπή, δεν επιστρέφεις ποτέ.
