Γράφει η Μαργαρίτα Ζερβού
Μη μετανιώνεις για τις φορές που άφησες την καρδιά να μιλήσει πριν απ’ το μυαλό.
Μη μετανιώνεις για τα «σ’ αγαπώ» που είπες με όλη σου την ψυχή.
Για τα ρίσκα που πήρες, για τις πόρτες που χτύπησες, για τα λάθη που πόνεσαν.
Κάθε σου κίνηση, κάθε σου πτώση, κάθε σου πληγή,
σε έφερε εδώ που είσαι τώρα.
Πιο ώριμος, πιο δυνατός, πιο αληθινός.
Δεν έμαθες τίποτα μένοντας ασφαλής·
όλα όσα σε διαμόρφωσαν, σε βρήκαν όταν τόλμησες.
Μην αφήνεις τη φωνή μέσα σου να σε δικάζει.
Δεν υπήρχε τότε το σήμερα, ούτε η γνώση που έχεις τώρα.
Έδρασες με την ψυχή σου – και αυτό, όσο κι αν κόστισε, είναι δύναμη.
Οι επιλογές σου δεν ήταν λάθη. Ήταν βήματα.
Κι αν κάπου γκρεμίστηκες, έμαθες να στέκεσαι πιο σταθερά.
Η ζωή δεν είναι για να τη μετράς με σωστά και λάθη.
Είναι για να τη ζεις.
Για να αγαπάς, να πονάς, να αλλάζεις, να συνεχίζεις.
Οι ουλές σου δεν είναι ντροπή — είναι τα σημάδια της πορείας σου.
Απόδειξη ότι έζησες αληθινά, όχι επιφανειακά.
Κι όταν σε πιάνει εκείνο το «αν δεν είχα…»,
θυμήσου πως όλα όσα έκανες, ήταν αναγκαία για να μάθεις ποιος είσαι.
Κανένα μάθημα δεν δίνεται δωρεάν.
Και καμία ζωή δεν γράφεται χωρίς ρίσκο.
