Γράφει η Ευγενία Λαμπράκη
Κάποτε ήξερες να πετάς.
Με ένα τίναγμα των ποδιών σου, άφηνες τη γη πίσω σου
και έφτανες ουρανό.
Δεν ρωτούσες πώς.
Δεν σε ένοιαζε αν θα πέσεις.
Πίστευες ότι αν σε κρατάνε οι αλυσίδες της κούνιας,
είναι αρκετό.
Κι ύστερα μεγάλωσες.
Και άρχισες να κρατιέσαι όχι για να πας ψηλά,
αλλά για να μη χαθείς.
Έμαθες να ζυγίζεις.
Να σκέφτεσαι το πριν και το μετά.
Κι έχασες το τώρα.
Μα αν τύχει και περάσεις ξανά δίπλα από μια παιδική χαρά…
κι ακούσεις το γνώριμο τρίξιμο,
μην προσπεράσεις.
Γιατί εκείνη η κούνια θυμάται.
Και σε περιμένει να ανέβεις.
Όχι για να παιδιαρίσεις.
Αλλά για να θυμηθείς πώς είναι
να μην σε βαραίνει τίποτα.
