Γράφει η Γεώρα
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος! Μοιάζει απίστευτο το πόσο γρήγορα κυλάει ο καιρός.
Η αγωνία για το πρώτο κλάμα, η ήρεμη φωνή του γυναικολόγου που είπε εκείνο το “Είναι μια χαρά το μωρό” η στιγμή που σε ακούμπησαν στο μάγουλό μου με το που γεννήθηκες, η πρώτη φορά που σε πήρα αγκαλιά!
Ήσουν ένα τοσοδούλικο ανθρωπάκι με κατάμαυρα μαλλιά και κόκκινα μάγουλα. Και δεν μπορούσα να πιστέψω πως εσύ ήσουν δικός μου!
Ήσουν το παιδί μου!
Για εννέα ολόκληρους μήνες ήμασταν ένα, ήσουν μέσα μου και τώρα σε κρατούσα αγκαλιά! Ήταν μαγικό συναίσθημα!
Και μαζί με σένα γεννήθηκα ξανά και εγώ! Μία άλλη εκδοχή μου, που ποτέ δεν την είχα γνωρίσει. Συστηνόμασταν για πρώτη φορά και πλέον με φώναζε, μαμά!
Δεν ήταν εύκολο, ποτέ δεν είναι εύκολο. Το άγχος για να τα καταφέρω, να τα κάνω όλα σωστά, να νιώθεις ασφαλής! Όμως κατά έναν περίεργο τρόπο ήξερα τι έπρεπε να κάνω! Λες και ένα σύστημα οδηγιών να είχε εγκατασταθεί στο μυαλό μου!
Ένστικτο της μάνας!
Όλα τα καταλαβαίνει εκείνη που αγαπάει το παιδί της!
Υπήρξαν δύσκολες στιγμές, ο πόνος της επούλωσης της δικής μου, νύχτες με κλάμα ατελείωτες που νόμιζα πως δεν θα ξημερώσουν, κι όμως ξημέρωναν και παρ’ όλη την κούραση εγώ μπορούσα να συνεχίσω. Φορές που νόμιζα πως δεν είχα να δώσω άλλο, κι όμως είχα πάντα! Κλάμα δικό μου! Κατάρρευση, φόβος, αλλά και άπειρη αγάπη! Ένα κουβάρι συναισθημάτων!
Και κάπου εκεί στο κλάμα το δικό μου για να μπορέσει να φύγει η πίεση της καθημερινότητας, εσύ! Ένα χεράκι που ακουμπούσε απαλά το μάγουλό μου, ένα χαμόγελο που έσβηνε τα πάντα, μια αγκαλιά. Βραδιά που έλεγες “μαμά” και ακουμπούσες το κεφαλάκι σου πάνω μου και κοιμόσουν! Και πόσα άλλα!
Τόσα πολλά, όμορφα και δύσκολα! Αλλά ήμασταν ένα! Γι’ αυτό σε ευχαριστώ που με σένα με έκανες να γιορτάζω κι εγώ μαζί σου! Να κλείνω ένα χρόνο ως μαμά!
Τον πιο δύσκολο τίτλο με την ανεξάντλητη αγάπη του, τις ευθύνες του, τα προσωπικά θέλω του που για λίγο παγώνουν, τα ξενύχτια, τις αντοχές, τις συγκρούσεις του μυαλού αν όλα γίνονται σωστά, με τις ενοχές μήπως και κάποιες μέρες δεν ήμουν αρκετή λόγω κούρασης και της προσπάθειας να σταθώ ξανά στα πόδια μου, με τα παιχνίδια, τις αγκαλιές και τα φιλιά, τα γέλια και τις στιγμές που κάθε μαμά ζει με τα παιδιά της, μου τον χάρισες εσύ!
Σε ευχαριστώ για τον άνθρωπο που με έκανες αυτόν τον πρώτο χρόνο! Μου έμαθες πως έχω τη δύναμη να αντέχω τα πάντα!
Και αυτό θα ήθελα να σου μάθω και εγώ μεγαλώνοντας! Πως όσο και αν λυγίζεις, μπορείς να αντέξεις το πάντα! Και θα είμαι εκεί σε κάθε σου βήμα, άλλοτε πιο κοντά και άλλοτε λίγο πιο μακριά, να σε προσέχω, να σε αγαπώ και να σε καμαρώνω!
Μα αν κάποια στιγμή κουραστείς, θέλω να ξέρεις πως θα υπάρχει πάντα αυτή η τεράστια αγκαλιά μου να σε κρατήσει και να σου πει πως όλα θα πάνε καλά! Θα υπάρχει πάντα αυτή η αγκαλιά που σε έκανε να αισθανθείς ασφαλής από την πρώτη μέρα! Όποτε τη χρειαστείς θα είναι εκεί για σένα!
Χρόνια πολλά, μικρό μου!
