Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Γυρνάω σε σένα εαυτέ μου, που σε επέλεξα και θα σε επιλέγω όσες φορές και αν χρειαστεί.
Γιατί εγώ και εσύ ξέρουμε πως ό,τι και να συμβαίνει γύρω μας, το μέσα μας είναι που πρέπει να προστατεύουμε και να διαφυλάσσουμε με κάθε κόστος.
Η φωτιά μας πρέπει να παραμείνει άσβεστη, όσοι άνεμοι και αν έρθουν.
Τα λόγια μας, αυτά τα λόγια που τα ακούς μόνο εσύ, να παραμείνουν ανείπωτα, να είναι το μυστικό μας, δεν θέλουμε να τα ακούσει κανείς, ούτε καν οι παραλήπτες για τους οποίους ετοιμάστηκαν. Ειδικά αυτοί.
Είναι αυτές οι λέξεις, αυτές οι σκέψεις που κανένα χαρτί δεν μπορεί να διαχειριστεί. Ποιο μελάνι θα αντέξει τέτοιες λέξεις με βάρος ασήκωτο και νόημα απύθμενο;
Επιλέγω εσένα, γιατί εσύ δεν προδίδεις, δεν εκμεταλλεύεσαι. Δεν κρίνεις τα δάκρυα που κυλάνε σιωπηλά τα βράδια στο μαξιλάρι. Ξέρεις πως δεν χρειάζεται να καταλαβαίνει κανείς τα πάντα. Κάποια πράγματα ας παραμείνουν δυσνόητα και ας τα δεχτούμε με τις συνέπειες τους. Καλές ή κακές. Απορούμε και εμείς κάποτε με αυτά που μας συμβαίνουν αλλά δεν τα ελέγχουμε όλα, δυστυχώς.
Ξέρεις πως το μέσα του μυαλού μου, είναι κάποτε ένα παράξενο συνονθύλευμα με λογής λογής σκοτεινές, φωτεινές, περίεργες σκέψεις που άλλοτε γίνονται ένα με το χαρτί και άλλοτε γίνονται συσσωρευμένες υγρές στάλες που δεν τολμάνε να κυλήσουν από των ματιών τα μονοπάτια.
Εσύ εαυτέ μου δεν υποκρίθηκες ποτέ πως θέλησες να μείνεις όπως κάποιους που είναι εκεί μόνο για να ικανοποιήσουν τον εγωισμό τους. Δεν ξέρεις τι σημαίνει να μην έχεις βαθιά συναισθήματα. Ακόμη και όταν δεν νιώθεις τίποτα, αυτό το κενό είναι τόσο δυνατό όσο όλα τα συναισθήματα σου μαζί.
Μαζί εαυτέ μου και όπου μας βγάλει..
