Γράφει η Μαριάννα Βασιλείου
Είναι κάποιες φορές που έχεις απλά κουραστεί, σε έχουν κουράσει οι άνθρωποι, οι τοξικές σχέσεις και με κάποιο τρόπο όλα και όλοι. Λες αφού δε μπορούν να είναι εδώ για μένα και να είναι εδώ ειλικρινά, καλύτερα μόνος με τον εαυτό μου για παρέα.
Όλοι με κάποιο τρόπο χρειαζόμαστε αγάπη, συντροφικότητα και προπάντων αλήθεια αλλά δυστυχώς οι υγιείς σχέσεις τείνουν να είναι σπάνιες και εξαιρετικά δυσεύρετες στις μέρες μας. Η επικοινωνία μας πια με τους άλλους έχει γίνει όλο και πιο δύσκολη καθώς οι περισσότεροι από εμάς δυσκολευόμαστε να ζητήσουμε και να δείξουμε στον άλλον τι πραγματικά θέλουμε από εκείνον.
Συνήθως καταλήγουμε να μεταχειριζόμαστε κάθε είδους τερτίπια προκειμένου να κατορθώσουμε να πετύχουμε μια κάποιου είδους θετική ανταπόκριση από το άλλο άτομο. Κι όμως δεν έχουμε καταλάβει ότι το ενδιαφέρον από έναν άλλον άνθρωπο δεν εκβιάζεται και είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει. Τα πράγματα είναι πιο απλά από ότι νομίζουμε, όσο πιο αληθινοί είμαστε τόσο πιο επιθυμητοί είμαστε.
Συνήθως παρουσιάζουμε στους άλλους μια τέλεια εικόνα, προσπαθούμε να φανούμε ξεχωριστοί και ιδιαίτεροι κι όμως αυτό μπορεί να αποθαρρύνει έναν άλλον άνθρωπο από το να θέλει να μας προσεγγίσει. Μια τέλεια εικόνα συνήθως μπορεί να φοβίσει ή να τρομοκρατήσει κάποιον από το να θέλει να έρθει κοντά μας.
Γιατί είναι λογικό να σκεφτεί “πώς αυτός η αυτή καλά σιγά μη γυρίσει να με κοιτάξει” και δύσκολα θα κάνει ένα βήμα μπροστά. Γι’ αυτό ίσως είναι καλύτερα να είμαστε όπως είμαστε, να είμαστε αυθεντικοί κι αυθόρμητοι. Ναι γιατί κάπου νομίζω ότι έχει χαθεί ο αυθορμητισμός πια σήμερα, τα σκεφτόμαστε πολύ όλα και τα αναλύουμε πολύ όλα και δε χρειάζεται. Καίμε φαιά ουσία για το τίποτα και δε χρειάζεται!
Χάνουμε συνέχεια χρόνο από το να δράσουμε, από το να κάνουμε μια τρέλα, από το να αρπάξουμε αυτόν που πραγματικά γουστάρουμε και να του το πούμε. Κάνουμε δειλά βήματα, κάνουμε μια κίνηση και την κάνουμε μισή. Ας διεκδικήσουμε κι ας χάσουμε, ας δείξουμε στον άλλον ότι θέλουμε να τον γνωρίσουμε χωρίς τακτικές και στρατηγικές. Γιατί στον έρωτα δεν υπάρχουν στρατηγικές, δεν υπάρχει δικαιοσύνη.
Ρισκάρεις και κάποιες φορές κερδίζεις και κάποιες χάνεις. Όσο μένεις αδρανής όμως, μένεις μόνος και ναι κάποιες φορές ίσως αυτό να έχεις ανάγκη αλλά δεν είναι και η καλύτερη επιλογή για το μέλλον. Άλλωστε ένας πολύ γνωστός ποιητής έλεγε ότι ο κόσμος υπάρχει μόνο όταν τον μοιράζεσαι κι όταν τον μοιράζεσαι είναι και λίγο πιο φωτεινός. Επίσης καλό είναι να μην μένουμε με απωθημένα και με ανοιχτούς λογαριασμούς, χρωστάμε μια ευκαιρία στον εαυτό μας, εμείς οι ίδιοι την χρωστάμε.
Γιατί ό,τι δεν ζήσαμε κι ότι δε μας επιτρέψαμε να το ζήσουμε είναι αυτό που θα μας τρώει πάντα. Για αυτό μες τη μελαγχολία του σήμερα και του χθες ας κάνουμε και κάτι παράτολμο, ας κάνουμε και κάτι out of the box, όσο κι αν έχουμε πληγωθεί, όσο κι αν έχουμε κουραστεί από όλα όσα έχουμε περάσει.
Ας πάρουμε τηλέφωνο αυτόν ή αυτήν που πραγματικά θέλουμε, ας σχηματίσουμε τον αριθμό κι ας πούμε απλά: “βάλε τα αθλητικά σου κι έλα αν θες” και που ξέρετε μπορεί αυτή τη φορά να μην είναι όχι αλλά να είναι ένα μεγάλο ναι!
