Γράφει η ALICE
Περνάς μέρες, μήνες ίσως χρόνια της περισσότερες φορές μαζί με έναν
άνθρωπο, ξυπνάς μαζί του, τον αγγίζεις, κοιτάς τα μάτια του το πρωί μόλις
ανοίγεις τα δικά σου.
Σου χαμογελάει και χρωματίζεται η μέρα σου από όλα τα χρώματα της γης και
προχωράς μόνο με τη σκέψη πως τα βράδυ θα γυρίσεις να μπεις σε αυτή τη
ζεστή αγκαλιά που μέσα της ξεχνάς τα πάντα. Εκεί που ξεκουράζεται η ψυχή
σου.
Θυμάσαι άραγε αυτές τις πρωινές μας αγκαλιές εκεί που ζεις, ή τα σκοτάδια σου
έχουν κατακλείσει τα όνειρα σου;
Θυμάσαι το χαΐδεμα των μαλλιών σου αυτό που επίμονα ζητούσες
χαμογελώντας;
Αυτό όμως ήταν ίσως και το μεγαλύτερο κόλπο σου, πως τα πάντα τα έκανες
φορώντας αυτό το υπέροχο χαμόγελο που μαγνήτιζε τον πυρήνα μου και έφερνε
τα πάνω κάτω στις ισορροπίες μου.
Φορώντας αυτό το χαμόγελο με πρόδωσες, με αυτό το χαμόγελο μου κάρφωσες
το μαχαίρι βαθειά. Ακόμα και τώρα μετά από τόσο καιρό αναρωτιέμαι το πώς
κατάφερες να με ξεγελάσεις. Γιατί αυτό έκανες. Εγω ήλπιζα και εσύ είχες πάρει
το δρόμο του φευγιού χωρίς προειδοποίηση.
Δεν με νοιάει το γιατί και το πως, δεν θέλω να ακούσω άλλες φθηνές δικαιολογίες
και ψέμματα.
Δεν θα σε ρωτήσω λοιπόν τώρα που ξαναστέκεσαι μπροστά μου τα τετριμμένα.
Θα σε ρωτήσω μόνο πόσο το χρεώνεις τελικά το χαμόγελο της προδοσίας;
Κρίμα θα πω κοιτόντας τον πόνο στα ματιά σου να ξεχιλύζει και να ξεθωριάζει
ξαφνικά το περιβόητο αυτάρεσκο γελάκι σου.
Δεν ξέρω τι περίμενες να ακούσεις και για ποιό λόγο βρίσκεσαι και πάλι μπροστά
μου.
Πέρασε καιρός όμως, και εγώ έμαθα πια πως την ευτυχία δεν μπορείς να την
βρεις σε αυτόν που τόσο βίαια την πήρε από εσένα. Δεν είμαι η ίδια γυναίκα που
αγαπούσε αυτό το χαμόγελο. Δεν σε χρειάζομαι για να ζω. Με έμαθες να υπάρχω
μόνη με μια πληγή ανοιχτή που ακόμα δεν έχει κλείσει.
Φόρεσες και πάλι το χαμόγελο σου και ζητάς να επιστρέψεις.
Μήπως όμως πρέπει να ξανασυστηθούμε τελικά;
