Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Γιατί πρέπει να το συζητάμε;
Γιατί πρέπει να περιμένω να ακούσω και την δική σου μεριά;
Γιατί πρέπει να λέμε συνέχεια «περασμένα ξεχασμένα»;
Τόσες πολλές φορές έχω πιάσει τον εαυτό μου να σε δικαιολογεί, να προσπαθεί να κρύψει τα λάθη σου και να βάζει στην επιφάνεια όλες τις λαμπερές σου στιγμές. Εκείνες τις στιγμές που ήσουν δίπλα μου κάτι παραπάνω από φίλος.
Υπάρχουν όμως και οι στιγμές που είμαι γεμάτες δάκρυα, θυμό, νεύρα και εσύ; Πού είσαι εσύ; Θέλεις τα πράγματα να μείνουν στάσιμα, σε ένα δικό σου ιδεατό ουράνιο τόξο, όμως δεν κάνεις τίποτα γι’ αυτό. Τα λόγια μένουν απλά λόγια και όταν δεν υπάρχουν πράξεις είναι ακόμα πιο δύσκολο να θυμηθείς τις λέξεις.
Κουράστηκα να αγωνίζομαι για δυο, κουράστηκα να κρατάω ζωντανή μια σχέση απλά για τις κάποιες στιγμές, κουράστηκα να με κριτικάρουν.
Σταμάτα λοιπόν τις ερωτήσεις και τις απορίες στο γιατί τα διέλυσα όλα. Η απάντηση σε όλες είναι ότι: αυτό σου άξιζε.
