Γράφει η Έλενα Δημάκη
Κι όσο κι αν κρυφτείς πίσω από τον εγωισμό σου, ο έρωτας θα είναι εκεί. Δεν φεύγει επειδή το αποφάσισες. Δεν εξαφανίζεται επειδή έκλεισες τις πόρτες σου. Στέκεται κάπου κοντά και περιμένει, όχι να σε πείσει, αλλά να σε πετύχει τη στιγμή που θα χαλαρώσεις λίγο την άμυνα.
Γιατί ο εγωισμός σου δεν είναι αλήθεια, είναι συνήθεια. Ένας ρόλος που έμαθες να παίζεις για να μη νιώσεις ξανά εκτεθειμένος. Να μη δώσεις παραπάνω από όσα αντέχεις να χάσεις. Να μη σε βρει κανείς εκεί που είσαι πραγματικός. Κι έτσι έγινες προσεκτικός. Μετρημένος. Ελεγχόμενος. Έμαθες να αγαπάς μέχρι ένα σημείο και μετά να τραβάς γραμμή.
Μόνο που ο έρωτας δεν έχει μέτρο. Δεν καταλαβαίνει από όρια που έβαλες για να σωθείς. Θα έρθει και θα σου ανακατέψει ό,τι νόμιζες τακτοποιημένο. Θα σου θυμίσει πώς είναι να θέλεις χωρίς να σκέφτεσαι το μετά. Να δίνεσαι χωρίς να κρατάς πίσω ένα κομμάτι για ασφάλεια.
Και τότε αρχίζει η εσωτερική σύγκρουση. Από τη μία αυτό που ένιωσες και από την άλλη αυτό που φοβάσαι να ξαναζήσεις. Θα θες να πλησιάσεις, αλλά κάτι μέσα σου θα σε τραβάει πίσω. Θα θες να μείνεις, αλλά θα ετοιμάζεις ήδη την έξοδο. Θα λες πως δεν είναι η στιγμή, πως δεν είναι ο άνθρωπος, πως δεν αξίζει. Κι όμως, βαθιά μέσα σου θα ξέρεις ότι δεν είναι αυτό το θέμα.
Το θέμα είναι ότι αν μπεις ξανά, δεν θα είσαι ο ίδιος. Δεν θα μπορείς να ελέγχεις τα πάντα. Δεν θα έχεις εγγυήσεις. Και αυτό σε τρομάζει περισσότερο από την ίδια την απώλεια.
Όμως κάποια στιγμή κουράζεσαι να κρατάς τον εαυτό σου σε απόσταση από αυτό που θέλει. Κουράζεσαι να παριστάνεις πως δεν σε αγγίζει τίποτα, πως δεν έχεις ανάγκη, πως δεν περιμένεις κανέναν. Και τότε, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, αφήνεις λίγο χώρο. Όχι πολύ. Όσο χρειάζεται.
Και εκεί ακριβώς περνάει ο έρωτας.
Όχι θορυβωδώς. Όχι θεαματικά. Απλά μπαίνει και σε βρίσκει εκεί που είσαι πιο αληθινός από ποτέ. Και τότε καταλαβαίνεις κάτι που προσπαθούσες καιρό να αποφύγεις.
Δεν σε κράτησε πίσω ο έρωτας. Σε κράτησε ο φόβος.
Κι όσο κι αν κρυφτείς πίσω από τον εγωισμό σου, ο έρωτας θα είναι εκεί. Όχι για να σε χαλάσει. Αλλά για να σε θυμίσει. Ποιος είσαι, όταν δεν φοβάσαι να νιώσεις.
