Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Δεν ήμουν ποτέ απ’ τους ανθρώπους που αγαπούν τα φώτα.
Ούτε τις κραυγαλέες δηλώσεις, τα δημόσια «μαζί», τις στημένες στιγμές.
Δεν με συγκίνησαν ποτέ τα μεγάλα λόγια.
Με άγγιξαν οι σιωπές που ένιωθα.
Εμένα με γοητεύουν οι απλότητες.
Ένας άντρας που κρατάει το χέρι μου χωρίς να το ανεβάζει στα stories.
Ένα βλέμμα που με βρίσκει μέσα στο πλήθος και λέει “είσαι εδώ, και μου φτάνει”.
Μου αρέσουν οι έρωτες που δεν έχουν ανάγκη να αποδείξουν τίποτα.
Που δεν επιδεικνύονται, δεν διαλαλούνται, δεν ζητούν επιβεβαίωση από κανέναν.
Που δεν κάνουν θόρυβο, αλλά ακούγονται πιο δυνατά απ’ όλους.
Είναι κάτι βράδια, ξέρεις…
που απλώς καθόμαστε και μιλάμε.
Ή δεν μιλάμε καν. Απλώς υπάρχουμε δίπλα-δίπλα.
Και σ’ αυτά τα βράδια, σε ερωτεύομαι πιο πολύ.
Όχι γιατί είπες κάτι, αλλά γιατί ήσουν εκεί.
Γιατί με άκουσες. Γιατί με κοίταξες. Γιατί ένιωσα ασφάλεια να είμαι αυτή που είμαι.
Χωρίς να χρωστάω λάμψη, εντυπωσιασμό, επιδόσεις.
Είναι σπουδαίο να μπορείς να μοιράζεσαι έναν έρωτα χωρίς να τον φωνάζεις.
Να μην χρειάζεται να τον αποδείξεις.
Να αρκεί το ότι τον ζεις.
Και μ’ εσένα, αυτό έχω.
Έναν έρωτα ήσυχο, αλλά βαθύ.
Όχι καύτρα που τυφλώνει, μα φωτιά που καίει σταθερά.
Κι αν μου ζητούσες να σου πω γιατί σ’ αγαπώ,
θα σου απαντούσα χωρίς καν να μιλήσω.
Γιατί θα με έβλεπες να σε κοιτάζω… κι αυτό θα ήταν όλο.
