Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Κι αν δεν σε συνεπάρει το φιλί… φύγε.
Όχι από εκείνον. Από εσένα.
Φύγε από το κομμάτι του εαυτού σου που δέχεται το μέτριο. Από εκείνο που συμβιβάζεται με το χλιαρό, με το «καλό παιδί», με το «δεν με τρελαίνει, αλλά με νοιάζεται».
Γιατί το φιλί είναι ολόκληρη ιστορία. Είναι κεραυνός. Είναι πυροδότηση. Είναι «δεν μπορώ να σταματήσω να σε θέλω».
Αν δεν είναι έτσι, δεν είναι.
Αν σε φιλάει και δεν γκρεμίζονται οι άμυνές σου, αν δεν σταματά ο χρόνος, αν δεν κόβεται η ανάσα σου από τον τρόπο που σε ακουμπάει, τότε μην το κυνηγάς άλλο.
Γιατί, κορίτσι μου, δεν είμαστε εδώ για να μετράμε μέρες. Είμαστε εδώ για να καίμε νύχτες. Για να θυμόμαστε ένα φιλί και να τρέμουν τα γόνατά μας. Όχι να κοιτάμε το ταβάνι και να παρηγοριόμαστε ότι «τουλάχιστον είναι σταθερός».
Αν δεν σε κάνει να νιώθεις θεά την ώρα που σε φιλάει, τότε δεν είναι εκείνος.
Αν δεν κολλάει το στόμα του πάνω σου με λαχτάρα, όχι από υποχρέωση, τότε μην μείνεις.
Αν δεν σου προκαλεί ανατριχίλα με το άγγιγμά του, αν δεν κάνεις έρωτα με τα βλέμματα πριν καν αγγίξετε ο ένας τον άλλον… μην παλεύεις να γεννήσεις έρωτα εκεί που δεν ήρθε μόνος του.
Το φιλί είναι η αρχή των πάντων.
Κι αν δεν ξεκινά σαν πυρκαγιά, δεν θα γίνει ποτέ φωτιά.
Φύγε πριν σε μάθεις να ζεις με τη στάχτη.
