Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Κάποτε όλα ήταν αλλιώς. Ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές και τώρα μόνο δύο. Κάποτε δουλεύαμε 8 ώρες την ημέρα για να μπορέσουμε να ζήσουμε και τώρα χάσαμε το μέτρημα, ζώντας για να δουλεύουμε.
Κάποτε είχαμε τον χρόνο για έναν καφέ με τους φίλους μας, για ένα τηλέφωνο να ακούσουμε λίγο τη φωνή τους, και τώρα τσατάρουμε στο ίντερνετ σαν να μην υπάρχει αύριο. Κάποτε σηκώναμε το βλέμμα μας στον ουρανό για να απολαύσουμε το μπλε του, και τώρα το μόνο μπλε που ξέρουμε είναι αυτό του Facebook.
Κάποτε παίζαμε στις γειτονιές και τις αλάνες, και τώρα στις βεράντες του σπιτιού μας. Κάποτε κοιτάγαμε τον άλλον στα μάτια για να ζητήσουμε συγγνώμη, και τώρα την αγαπούμε “καθαρή” με ένα απλό sms στο Messenger.
Είχαμε το θάρρος να λέμε «έκανα λάθος» και τώρα με ευκολία λέμε «φταίει εκείνος». Είχαμε τη λεβεντιά να κοιτάμε την ψυχή και τώρα καταλήξαμε να κοιτάμε την τσέπη.
Κάποτε φωνάζαμε για αυτό που αγαπάμε και τώρα κάνουμε τον σταυρό μας για μια μέρα ακόμα. Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας, τους γονείς μας, τα παιδιά μας, και τώρα για κανέναν.
Κάποτε αυτό το λέγαμε ΖΩΗ.
