Γράφει η Καίτη Αγγελιδάκη
Κάποτε, όταν όλα ήταν ακατέργαστα και αληθινά, πίστευα πως ήσουν ο άνθρωπός μου. Σε εκείνες τις πρώτες νύχτες, με το φεγγάρι να φωτίζει κάθε σου βλέμμα και τα λόγια σου να κυλούν σαν πικρό κρασί, πίστευα ότι βρήκα κάτι μοναδικό. Κάθε σου βλέμμα ήταν υπόσχεση, κάθε σου άγγιγμα έγραφε στο μυαλό μου τις πιο βαθιές ιστορίες σου.
Αλλά, ξέρεις; Το πάθος δεν μένει για πάντα σαν ένα παιχνίδι. Με το πέρασμα του χρόνου, οι φλόγες σβήνουν. Εκεί που κάποτε κυριαρχούσε μια ακαταμάχητη έλξη, τώρα μένουν μόνο οι σκιές των παλιών υποσχέσεων. Σταμάτησα να πιστεύω πως όλα ήταν τέλεια, γιατί οι ατέλειες και τα λάθη μας ήταν και οι δικές μας μάχες – οι στιγμές που μας έκαναν να νιώθουμε ζωντανοί ακόμα κι όταν ο κόσμος γύρω μας σβήνει στο σκοτάδι.
Έμαθα, σκληρά αλλά και αληθινά, πως δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος, ούτε τέλεια σχέση. Ό,τι είχαμε μαζί, ήταν μια σκληρή μάχη – μια αληθινή δόση ζωής που δεν φοβάται να δείξει τα σημάδια της. Εσύ ήσουν η φλόγα που με έκανε να νιώθω ότι ζω, αλλά και το μαχαιράκι που άφηνε βαθιές πληγές που κανείς δεν θα μπορούσε να καλύψει με απλά λόγια.
Κάποτε πίστευα πως ήσουν ο άνθρωπός μου, αλλά τώρα βλέπω πως οι μέρες αλλάζουν, οι καρδιές φθαίνουν και οι ψυχές γίνονται πιο πολύπλοκες. Δεν είναι όλα ένα τρυφερό «σε αγαπώ» και μια υπόσχεση για πάντα. Υπάρχουν στιγμές που η αγάπη μετατρέπεται σε κάτι σκληρό, σαν ένα μαχαιράκι που κόβει βαθιά – και αυτό δεν σημαίνει πως δεν την ένιωσα, αλλά ότι η πραγματικότητα ήταν πιο αβέβαιη απ’ ό,τι φανταζόμουν.
Τώρα, όταν κοιτάζω πίσω, δεν νιώθω λύπη – νιώθω τραχιά νοσταλγία για εκείνες τις ατέλειωτες νύχτες, για τα πάθη που καίγαν τόσο έντονα. Ξέρω πως δεν υπάρχει τίποτα τέλειο, ούτε ο άνθρωπός που περίμενα να γίνει αυτό που φανταζόμουν.
Αλλά μέσα σε όλο αυτό, είχαμε μια φάση που με έκανε να νιώθω ζωντανή, μια φάση που, παρόλο που τελείωσε, άφησε τα σημάδια της – ακατέργαστα, έντεχα και αληθινά. Και ίσως, αυτό είναι το πιο πολύτιμο: να έχεις ζήσει κάτι τόσο ακατάπαυστα, που, αν και δεν κράτησε για πάντα, θα μείνει για πάντα στη μνήμη σου.
