Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Υπάρχουν σχέσεις που μοιάζουν καρμικές. Έρχονται σαν καταιγίδα, σε ταρακουνούν, σε ρίχνουν στα γόνατα, κι όσο κι αν ψάχνεις λογική, δεν θα βρεις. Είναι ανεξήγητα δυνατές, αδικαιολόγητα καθοριστικές. Κι όταν ο «ομφάλιος λώρος» κοπεί, όχι με χάδι αλλά με μια μαχαιριά όλο λύσσα, χωρίς ίχνος οίκτου, τότε ο κόσμος δεν συνεχίζει ομαλά. Μοιάζει να γυρίζει, αλλά μέσα σου όλα έχουν παγώσει.
Τα αόρατα νήματα που κάποτε ένωνες με κάποιον, μπερδεύονται, κόβονται, καίγονται. Κι εσύ δεν είσαι ποτέ ξανά ο ίδιος. Άλλοι άνθρωποι χτίζουν άμυνες, κλείνουν κεφάλαια και προχωρούν σαν ψυχροί εκτελεστές. Σκληροί, αδίστακτοι, αλλά με το κεφάλι ψηλά. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που δεν ξεπερνούν ποτέ το τέλος. Κουβαλούν τον «ζωντανό θάνατο» στις φλέβες τους, αφήνουν το δηλητήριο να φτιάχνει ρίζες μέσα τους και πορεύονται με το βάρος σαν μόνιμο παράσημο.
Η αλήθεια είναι πως και οι δύο πλευρές πληρώνουν τίμημα. Γιατί οι σχέσεις που σε κόβουν τόσο βαθιά δεν φεύγουν ποτέ αθώα. Ούτε σώμα, ούτε ψυχή βγαίνουν αλώβητα. Ο θυμός που αφήνεις μέσα σου, γίνεται τοξίνη. Σε δηλητηριάζει, μολύνει τον αέρα που αναπνέεις, σε κρατά δέσμιο μιας ιστορίας που τελείωσε.
Γι’ αυτό η διαγραφή είναι επιβεβλημένη. Όχι εύκολη, όχι ανώδυνη. Αλλά αναγκαία. Αν δεν ξεριζώσεις τις ρίζες, θα μείνεις για πάντα φυλακισμένος σε ένα χώμα που δεν δίνει πια ζωή. Η αλλαγή σελίδας δεν είναι πολυτέλεια· είναι το εισιτήριο σου για να πάρεις ξανά ανάσα. Να φτιάξεις νέο μονοπάτι χωρίς απόβλητα, χωρίς φαντάσματα.
Σκληρό; Ναι. Μα ζωτικό. Γιατί η ψυχή δεν αντέχει να ζει με δεκανίκια. Θέλει οξυγόνο. Θέλει χώρο. Θέλει ελευθερία.
